มคะ? ซู่เป่ารู้นะว่าใครทำ!”
ทุกคนต่างหันขวับไปมอง เห็นซู่เป่ากำลังจูงมือนักแสดงสมทบคนหนึ่งเดินเข้ามา
นักแสดงคนนั้นสวมชุดเนื้อผ้าสีเทาเก่าสกปรก ผมเผ้ายุ่งเหยิงปรกลงมาปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง เธอยืนนิ่งสงบไร้เสียงฝีเท้า จนทุกคนเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศบางอย่างที่ผิดปกติ แต่ก็บอกมิถูกว่าคือสิ่งใด…
ซู่เป่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสซื่อ “ป้าคนนี้บอกว่า เห็นป้าที่มีรองเท้าแตะติดคอเป็นคนทำค่ะ!”
โจวอวี่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน เด็กคนนี้ไปลากใครมาจากไหน แล้วเหตุใดถึงได้มาชี้หน้าใส่ร้ายเธอหน้าด้าน ๆ?
ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้ในกองถ่ายมาก่อนเลย เป็นไปได้อย่างไรที่อีกฝ่ายจะเห็นการกระทำของเธอ!
ความไม่พอใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจโจวอวี่ เธอคิดว่าซู่เป่าก็แค่เด็กเล็ก ๆ ไร้เดียงสา ย่อมต้องมีผู้ใหญ่สั่งสอนให้พูดจาเลอะเทอะแบบนี้เป็นแน่ หรือจะเป็นคุณนายเฒ่าตระกูลซู?
หรืออาจเป็นซูโล่วที่อยากจะช่วยกู้ชีชีจนตัวสั่น?
โจวอวี่ทั้งอิจฉาทั้งขุ่นเคือง!
เธอจำต้องตีบทแตกต่อด้วยการทำสีหน้าหม่นหมอง “ช่างเถอะค่ะ… คุณซูคงอยากช่วยพี่ชีชีมากสินะคะ? ก็จริง ฉันเป็นใครกัน… ในเมื่อพวกคุณยืนยันเช่นนั้น ฉันก็คงไม่มีปัญญาโต้แย้งอะไรได้…”
น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตัดพ้อ ใบหน้าดูเหมือนคนต้องจำใจกล้ำกลืนความอยุติธรรมไว้เพียงลำพัง ช่างน่าเวทนาเป็นที่สุด
