ารตรวจสอบออกมาด้วยความรวดเร็ว ในกองถ่ายไม่มีกล้องตัวใดบันทึกความผิดปกติได้เลย แต่ว่าในจุดพักนักแสดง กลับมีแฟนคลับของโจวอวี่ถ่ายภาพเธอไว้ได้ ซึ่งในภาพปรากฏว่าเธอยังคงนั่งพักอยู่ที่เดิมไม่ได้ลุกไปไหน
“คนในภาพนี้คือเธอจริง ๆ งั้นหรือ?” กู้ชีชีจ้องมองหน้าจอนิ่ง
ภาพแฟนคลับถ่ายไว้นั้นค่อนข้างเบลอ เห็นเพียงแผ่นหลังของโจวอวี่ที่กำลังกางร่มนั่งอยู่ตามลำพังในมุมมืดห่างไกลผู้คน นอกจากเสื้อผ้าเหมือนกันแล้ว ก็ยากจะยืนยันตัวตนจากส่วนอื่นได้
โจวอวี่กัดริมฝีปากพร้อมกับเอ่ยเสียงเบา “พี่ชีชี ฉันรู้ว่าพี่ไม่ชอบฉัน แต่หลักฐานก็อยู่ตรงหน้าแล้ว… ทำไมพี่ยังไม่เชื่ออีก…”
กู้ชีชีไม่ได้แสดงท่าทีออกมา เธอทำเพียงแค่เอ่ยลอย ๆ “วันฟ้ามืดครึ้มแบบนี้นั่งในมุมอับยังจะกางร่ม ฉันแค่รู้สึกว่ามันแปลกเท่านั้นเอง”
เธอรู้ดีว่าคราวนี้คงไม่อาจพลิกสถานการณ์ได้ง่าย ๆ โจวอวี่กล้าลงมือย่อมต้องเตรียมการไว้อย่างรัดกุม แม้แต่หลักฐาน เธอก็ยังจัดฉากไว้เสร็จสรรพ
สิ่งเดียวที่พอจะปลอบใจได้คือเธอปลอดภัยดี แต่หนี้แค้นครั้งนี้เธอสลักไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว และคนอย่างกู้ชีชีไม่ใช่พวกที่จะยอมถูกรังแกฝ่ายเดียวเสียด้วย
เมื่อเห็นโจวอวี่ยังคงบีบน้ำตาแสร้งทำเป็นผู้ถูกกระทำ กู้ชีชีก็หมดความอดทนในการสวมบทบาทแม่นางผู้อ่อนหวานอีกต่อไป เธอเตรียมอ้าปากตอกกลับให้หงายหลัง
ในตอนนั้นเอง เสียงเล็กๆ ของซู่เป่าก็ดังแทรกขึ้น “พวกคุณกำลังตามหาคนที่จุดไฟอยู่ใช่ไห
