อีกฝ่ายเล่นใช้ข้ออ้างว่าอินบทบาทมาสวนกลับแบบเดียวกัน แล้วเธอจะยังกล้าปริปากโต้แย้งอะไรได้
ช่างเป็นคนที่ขุดหลุมฝังตัวเองโดยแท้ โจวอวี่โกรธจนตัวสั่นทำได้เพียงเดินปิดหน้าหลบไปนั่งฟัดเหวี่ยงอยู่อีกด้าน เธอหรี่ตาลงพลางครุ่นคิด… ฉากถัดไปของกู้ชีชีคือนางเอกต้องแกล้งเป็นผี มีการราดน้ำมันและจุดไฟเพื่อสร้างภาพไฟวิญญาณข่มขวัญศัตรู
จุดไฟอย่างนั้นหรือ…
ดวงตาของโจวอวี่วาบประกายเจ้าเล่ห์พาดผ่าน ไฟ… อุบัติเหตุ… เสียโฉม… เธอแสร้งทำเป็นเดินไปพักผ่อนตามปกติ เมื่อสบโอกาสที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ก็ลอบไปเปลี่ยนเป็นชุดนักแสดงสมทบเพื่อเตรียมแผนการชั่วร้ายทันที
ทางด้านทีมงาน ทุกคนต่างกำลังรุมหยอกล้อซู่เป่าอย่างเอ็นดู ผู้กำกับเอ่ยยิ้ม ๆ “เอาละ ต่อไปคือฉากฉีกร่างศัตรูที่หนูเฝ้ารอแล้วนะ ลุงจัดให้ตามคำขอเลย!”
“คุณลุงผู้กำกับเก่งที่สุดเลยค่ะ! ว่าแต่คุณลุงไปตามพวกผี ๆ มาช่วยงานได้ยังไงเหรอคะ?” ซู่เป่าตบมือชอบใจ
ผู้กำกับเข้าใจไปว่าเด็กน้อยคงยังไม่ประสีประสาเรื่องที่คนจีนเรียกทหารญี่ปุ่นว่าผีญี่ปุ่น และนึกว่าเธอหมายถึงเหล่านักแสดงสมทบ จึงตอบไปตามตรง “ก็จ่ายเงินจ้างมาน่ะสิ!”
“อ๋อ… แบบนี้เองสินะคะ ที่เขาว่ากันว่าเงินทองเป็นของนอกกาย แต่ถ้าจ่ายให้ผี ผีก็ยอมมาช่วยทำงาน?” ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก
“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ผิดหรอก เพราะพวกเขาก็ต้องทำงานหาเงินเพื่อเลี้ยงปากท้องเหมือนกัน” ผู้กำกับหัวเราะ
เด็กน้อยทำสีหน้าราวกับได้ค้นพ
