ขึ้นอย่างอลังการ จำลองตึกรามบ้านช่องสไตล์ยุคสาธารณรัฐจีนไว้มากมาย ทั้งร้านค้าหลากหลายรูปแบบ รวมถึงห้องพิเศษอีกสองห้อง ห้องหนึ่งตกแต่งธรรมดา แต่อีกห้องกลับดูเหมือนคุกใต้ดิน ภายในแขวนไว้ด้วยโซ่ตรวน กระทะไฟ คีมเหล็ก และอุปกรณ์ทรมาน
ท่ามกลางท้องฟ้ามืดครึ้มและกลุ่มนักแสดงสมทบที่เดินขวักไขว่ กลับมีคนพิเศษหลายตนแทรกซึมอยู่…
วิญญาณเหล่านั้นเกาะติดอยู่หลังเหล่านักแสดงสมทบ พลางเขย่งเท้าชะโงกหน้าออกมา บางตนโผล่มาแค่ดวงตาข้างเดียว กลอกไปมาน่าสยดสยอง จ้องมองผู้คนเดินผ่านไปมาไม่วางตา
กู้ชีชีมองไปยังกลุ่มนักแสดงสวมเครื่องแบบทหารญี่ปุ่นซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล ก่อนตอบว่า “เปล่าจ้ะ พวกเขาเป็นคนที่ผู้กำกับจ้างมาน่ะ”
“ผู้กำกับเก่งจังเลยค่ะ!” ซู่เป่าเอ่ยชมจากใจจริง
ที่แท้การถ่ายหนังมันยอดเยี่ยมขนาดนี้เชียวหรือ ผู้กำกับช่างมีความสามารถจริง ๆ ถึงขั้นเตรียมผีของจริงมาเข้าฉากได้ด้วย!
ไม่นานนัก ซู่เป่าก็เริ่มสนิทสนมกับกู้ชีชี…
สองสาวต่างวัยขยับเข้าใกล้จนศีรษะแทบชิดกันพลางซุบซิบกระซิบกระซาบอย่างสนิทสนม กู้ชีชีกุมมือเล็กจิ๋วของซู่เป่าไว้ไม่ยอมปล่อยด้วยความเอ็นดูสุดหัวใจ ขณะที่คุณนายเฒ่าซูกำลังยืนคุยธุระกับลูกชายอยู่ไม่ไกล โดยมีชายหนุ่มคอยพยักหน้ารับคำผู้เป็นแม่เป็นระยะ
โจวอวี่มองภาพความนั้นด้วยความรู้สึกไม่สบอารมณ์ เธออุตส่าห์พยายามเอาอกเอาใจ ทั้งหิ้วชานมมาให้ แต่เด็กน่ารำคาญคนนี้ยังเมินเฉยใส่กันอีก!
เธอกับกู้ชีชีก
