ชีชีถือโอกาสนั่งลงข้าง ๆ พลางโอบซู่เป่าไว้ในอ้อมแขน “ใช่จ้ะ กำลังถ่ายละครกันอยู่ แต่ไม่ใช่หนังผีหรอกนะ เป็นแนวต่อต้านทหารญี่ปุ่นน่ะจ้ะ”
“ละครต่อต้านทหารญี่ปุ่นคืออะไรเหรอคะ?” ซู่เป่านิ่งอึ้งไป
กู้ชีชีทำท่าประกอบ “ก็พวกแนวที่… ฉีกร่างศัตรูด้วยมือเปล่าไงจ๊ะ รู้จักไหม?”
เสียงไอเตือนสติของคุณนายเฒ่าทำเอากู้ชีชีถึงกับสะดุ้งโหยง เธอรีบยกมือตะครุบปากตัวเองทันควันพลางก่นด่าในใจ ‘แย่แล้วยัยชีชี! ปากไม่มีเบรกอีกแล้ว ไปสอนอะไรพิเรนทร์ ๆ ให้เด็กน้อยต่อหน้าผู้ใหญ่กันเนี่ย!’
ทว่าในขณะที่เธอกำลังเลิ่กลั่ก ซู่เป่ากลับดวงตาเป็นประกายวาววับ เด็กน้อยหูผึ่งทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘ฉีกด้วยมือเปล่า’ จึงถามกลับด้วยความตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่ไม่อยู่
“ถ้างั้นพี่สาวก็เป็นพวกเดียวกับซู่เป่าเลยน่ะสิคะ? พี่ก็ชอบจับพวกผีร้ายมาฉีกร่างเล่นเหมือนกันเหรอ?”
‘หรือว่ารุ่นพี่แอบเอาพล็อตเรื่องนี้ ไปเล่าให้เด็กคนนี้ฟังก่อนแล้วนะ?’
กู้ชีชีคิดได้เช่นนั้น จึงรีบพยักหน้าเออออตามไป “ใช่จ้ะ ใช่เลย!”
การต่อสู้กับทหารญี่ปุ่นในความเข้าใจของกู้ชีชี กับการจับผีที่เด็กน้อยพูดถึง คงจะเป็นเรื่องเดียวกันละมั้ง? ถึงแม้ละครเรื่องนี้จะมีฉากแอ็กชันไม่มากนักก็เถอะ…
“ว้าว เจ๋งไปเลยค่ะ!” ซู่เป่าเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นอีกทั้งยังชี้ไปยังพื้นที่กองถ่าย แล้วถามด้วยตาเป็นประกาย “แล้วพวกผีพวกนั้น เป็นพวกที่พี่สาวเชิญมาเหรอคะ?”
กองถ่ายแห่งนี้สร้าง
