บทที่ 262 จุดจบของเป้ยเฉินอวี่
ราตรีกาลอันมืดมิดถูกปกคลุมด้วยม่านเมฆหนาทึบ เป้ยเฉินอวี่นอนซมอยู่บนเตียง ใบหน้าบวมปูด ร่างกายเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำ
เธอเพิ่งถูกชาวบ้านรุมประชาทัณฑ์ไปยกใหญ่ แม้ภายหลังตำรวจจะเข้ามาไกล่เกลี่ย และคุมตัวบางส่วนไป ทว่าคุณยายที่ใช้ไม้เท้าฟาดศีรษะเธอกลับรอดพ้นจากการถูกจับกุม
ทันทีที่เจ้าหน้าที่คล้อยหลังไป กลุ่มชาวบ้านก็หวนกลับมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นบรรดาหญิงชราหลายคนพากันถือไม้เท้าเข้ามาเคาะหัวเธอไม่ยั้งมือ ก่อนจากไปยังทิ้งคำขู่ทราม ๆ ไว้ว่า “พรุ่งนี้พวกฉันจะมาเล่นกับแกใหม่!”
คราแรกเป้ยเฉินอวี่ยังพอมีความรู้สึกผิดหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ยามนี้เธอกลับเริ่มขุ่นเคืองว่าคนพวกนี้ทำเกินกว่าเหตุ ในเมื่อเธอยอมรับผิดและรับปากว่าจะไม่บูชาป้ายวิญญาณโฉดเหล่านั้นอีก แล้วยังจะเอาอะไรจากเธออีกนักหนา?
ขณะกำลังตัดพ้ออยู่นั้น พลันมีเสียงบางอย่างดังมาจากทางผ้าม่าน ลมภายนอกพัดแรงขึ้นทุกขณะ เป้ยเฉินอวี่เตรียมจะโทรศัพท์เรียกแม่ให้มาช่วยปิดหน้าต่าง แต่วินาทีนั้นเธอกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติจึงค่อย ๆ หันไปมอง…
เพียงแค่เหลือบสายตาไป ขนทั่วร่างพลันลุกชันขึ้นมาทันที!
เบื้องหลังบานกระจกใสปรากฏเงาร่างสีขาวซีดลอยละล่องอยู่กลางอากาศหลายร่าง เสียงแว่วเข้าโสตประสาทก่อนหน้านี้ไม่ใช่เสียงผ้าม่านสะบัดกระทบหน้าต่างตามที่เข้าใจ
ทว่ามันคือเสียงฝ่าเท้าของดวงวิญญาณเหล่านั้นใช้เท้าเตะกระแทกบานกระจก!
เป้ย
