บทที่ 257 ห้อง 602 ตึก 7
ซูจิ่นอวี้ทำหน้างุนงงพลางถามหยั่งเชิง “ที่นั่นมีอะไรเหรอคะ?”
หญิงชราหันมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนขยับเข้ามาใกล้ซูจิ่นอวี้แล้วกระซิบเสียงแผ่ว “ยายจะบอกให้นะ… ที่นั่นมันอัปมงคล! อย่าได้เฉียดไปแถวนั้นเชียว!”
“หา? เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม?” ซูจิ่นอวี้รีบถามต่อ
ทั้งสองคนต่างยื่นหน้าเข้าหากันพลางพูดคุยด้วยท่าทางลับลมคมใน คอยชำเลืองมองไปทางตึก 7 เป็นระยะ ดูไปก็คล้ายกับสมาชิกหน่วยข่าวกรองประจำหมู่บ้านกำลังแลกเปลี่ยนข้อมูลสำคัญ ขาดเพียงแค่เมล็ดทานตะวันในมือเท่านั้น
“ตอนนี้ตึกนั้นถูกสั่งปิดห้ามคนเข้าไปอยู่อาศัยแล้ว มันก็เลยดูทรุดโทรมตามที่เห็นนั่นแหละ”
“แต่เหตุผลที่แท้จริงมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เมื่อสิบกว่าปีก่อน ตึกนั้นยังมีคนอยู่พลุกพล่าน โดยเฉพาะห้องพักชั้นหก…”
ซูจิ่นอวี้แทรกขึ้นทันที “ห้อง 602 ใช่ไหมคะ?”
“ใช่ ๆ ห้องนั้นแหละ!” คุณยายพยักหน้ากึ่งรับกึ่งสู้ “สมัยก่อนมีผู้ชายกลุ่มหนึ่งมาเช่าอยู่หลายคน พวกเขาไม่ใช่คนถิ่นนี้หรอกนะ”
“คนพวกนั้นพูดสำเนียงต่างถิ่น อ้างว่ามาทำธุรกิจแต่กลับมาตั้งแผงขายของในหมู่บ้าน พอเจ้าของที่ดินไม่อนุญาตให้ขาย พวกเขาก็รุมทำร้ายคนทันที ไม่มีความเกรงอกเกรงใจใครเลยสักนิด”
ซู่เป่าไปคว้าเมล็ดทานตะวันมาจากไหนไม่รู้ เริ่มแกะกินแล้วพูดแทรกขึ้น “โหดขนาดนั้นเลยเหรอคะ!”
ทางด้านซูเหอเวิ่นเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที
