สถานที่อัปมงคล แถมยังโหดเหี้ยมขนาดนี้… มีผีชัวร์!
คุณยายแค่นเสียงหึด้วยความแค้นเคือง “จะไม่ให้ว่าโหดได้ยังไง พวกเขาไม่เพียงแต่ทำร้ายคนในพื้นที่นะ ร้านขายของชำตึก 3 ที่พวกหนูเพิ่งเดินผ่านมาเห็นใช่ไหม? คนกลุ่มนั้นไปแย่งร้านเขามาดื้อ ๆ ขับไล่เจ้าของเดิมออกไปแล้วยึดมาเปิดเองซะเลย”
“พวกชาวบ้านไม่ยอมไปซื้อของร้านมัน แต่มันกลับมาข่มขู่คุกคามพวกเราแทน”
ดูเหมือนว่าเมื่อนึกถึงประวัติศาสตร์อันเลวร้าย แววตาของคุณยายจะวาวโรจน์ไปด้วยความชิงชังฝังลึก
ซูจิ่นอวี้ขมวดคิ้วมุ่น คนพวกนี้มันมิจฉาชีพชัด ๆ “แล้วไม่มีใครยื่นมือมาจัดการพวกเขาบ้างเลยเหรอคะ?”
น้ำเสียงของคุณยายสั่นเครือราวกับอัดอั้นมานาน “ไม่มีใครกล้าหรอก…”
“พอมันยึดร้านขายของชำได้ บังคับข่มขู่คนซื้อได้สำเร็จ หลังจากนั้นเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เริ่มไม่พอปากพอท้องพวกมัน”
“พวกมันเริ่มลามมายึดครองพื้นที่ส่วนกลางในหมู่บ้าน สมัยนั้นทุกบ้านมีรถมอเตอร์ไซค์หรือรถสามล้อจอดทิ้งไว้ใต้ตึกตัวเองโดยไม่ต้องเสียเงินสักบาท”
“แต่พวกมันกลับประกาศกร้าวว่าพื้นที่ใต้ตึกไม่ใช่ที่ของเรา ถ้าใครอยากจอดรถ ต้องยอมจ่ายค่าคุ้มครองให้พวกมัน!”
“เท่านั้นยังไม่พอ พวกมันยิ่งกำเริบหนักขึ้นไปอีก ถึงขั้นตั้งด่านกั้นประตูทางเข้าหมู่บ้าน บอกว่าใครจะเข้าจะออกต้องมีบัตรประจำตัวผู้อยู่อาศัยที่พวกมันเป็นคนออกให้ โดยทุกคนต้องเขียนชื่อ อายุ และระบุอาชีพลงไปเพื่อพิสูจน์ว่าเป็นประชาชนที่เชื่อฟ
