ทั่วไป เพื่อให้ดูคู่ควรพอยืนเคียงข้าง ซูอีเฉินได้บ้าง…
“ลูกรัก… เงินพวกนี้มีคนให้เธอมาจริง ๆ เหรอจ๊ะ?” แม่ของเธอถามย้ำด้วยความสงสัย
“ค่ะ… มีคุณป้าคนหนึ่งมอบให้หนูมา” เป้ยเฉินอวี่ก้มหน้าต่ำเพื่อซ่อนแววตาบางอย่าง
ผู้เป็นแม่ยิ้มกว้าง…
ช่างโชคดีเหลือเกิน หากทุกครั้งที่ไปโรงพยาบาลแล้วได้ลาภลอยเช่นนี้ก็คงดีไม่น้อย
เธอรีบออกไปทำงานด้วยความเบิกบานใจ ผิดกับเป้ยเฉินอวี่ที่หมดสิ้นเรี่ยวแรง เธอกำลังนั่งลงพักผ่อนทว่าเก้าอี้กลับหงายหลังคว่ำลงกะทันหัน ส่งร่างของเธอลงไปกระแทกกับพื้นจนน้ำตาเล็ด
แม่ของเธอเห็นดังนั้นจึงรีบถลาเข้ามาช่วยประคอง แต่ดันทำชามน้ำซุปกระดูกหมูหกรดศีรษะลูกสาวจนเหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว
พ่อของเป้ยเฉินอวี่เห็นเมียซุ่มซ่ามก็ขมวดคิ้วทำท่าจะเอ่ยปากตำหนิ ทว่าตัวเขาเองกลับก้าวพลาดไปเหยียบไม้แขวนเสื้อที่วางอยู่บนพื้น จนมันดีดผางขึ้นมาฟาดเข้าใบหน้าของเป้ยเฉินอวี่เต็ม ๆ
เพียงพริบตาเดียว ใบหน้าที่เธอเคยหวงแหนก็บวมแดงทันที…
ณ มุมมืดมุมหนึ่งของห้อง เจ้าดวงซวยลอยตัวอยู่เงียบเชียบ
วิญญาณร้ายลอบมองผลงานตรงหน้าพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายชัดถึงความพึงพอใจในอานุภาพแห่งความซวยที่ตนเพิ่งสำแดงออกไป
