บทที่ 254 คุณป้า งั้นคุณคืนเงินสิ
คุณนายซูผู้เฒ่าเอ่ยตัดบทอย่างตรงไปตรงมา “พ่อบ้านเนี่ย… ช่วย ‘เชิญ’ เธอออกไปที!”
น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความระอา พ่อบ้านเนี่ยเมื่อได้รับคำสั่งชัดเจนก็ไม่จำเป็นต้องรักษามารยาทอันจอมปลอมอีกต่อไป “เชิญครับคุณเป้ย!”
ทว่าเป้ยเฉินอวี่กลับทำเป็นหูทวนลม เธอโขกศีรษะลงกับพื้นดัง ปัง ปัง! “หนูขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ… หนูรู้ตัวดีว่าไม่คู่ควรก้าวเข้ามาที่นี่ แต่หนูอยากมาขอบพระคุณพวกคุณจากหัวใจ ถ้าไม่ได้เงินก้อนนั้นจากพี่อีเฉิน หนูคงไม่มีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้ คุณนายคะ… หนูขอร้องเถอะค่ะ ให้โอกาสหนูได้ตอบแทนบุญคุณบ้าง ไม่อย่างนั้นใจหนูคงไม่อาจสงบสุขได้เลย!”
ซู่เป่าขมวดคิ้วมุ่นพลางเลิกคิ้วของเธอขึ้น ป้าคนนี้ปากบอกว่ามาขอบคุณ แต่ทำไมถึงขยันสร้างความลำบากใจให้คนอื่นนักนะ?
“คุณป้าคะ งั้นคุณก็คืนเงินสิคะ!” ซู่เป่านิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนเสนอทางออก “ในเมื่อคุณป้าบอกว่าไม่รู้จะตอบแทนยังไง แถมถ้าไม่ได้ทำอะไรเลยจะรู้สึกไม่สบายใจ งั้นวิธีที่ง่ายที่สุดก็คือคืนเงินมาสิคะ! พอคืนเงินเสร็จ เรื่องทุกอย่างก็จบลงทันที!”
เด็กน้อยมีสีหน้าจริงจังยิ่งนัก เธอพยายามขบคิดหาทางแก้ปัญหาให้เต็มที่
ทันใดนั้นเธอก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่า… เงินก้อนนั้นมันเยอะมากเลยนะ!
ตั้งหลายล้านบาทเชียว มากกว่าเงินอั่งเปาที่เธอสะสมไว้เสียอีก!
ต้องคืนนะ ต้องคืนเงินคุณลุงใหญ่!
สมาชิกตระกูลซูคนอื่น ๆ ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ…
ความคิดอ
