บทที่ 252 ชีวิตที่ไม่ได้นอนขี้เกียจ…จะเรียกว่าชีวิตที่สมบูรณ์แบบได้ยังไง
ท้องฟ้ามืดสนิทราวกับน้ำหมึกที่สาดกระจาย คุกในยามราตรีคล้ายถูกปกคลุมด้วยม่านพลังลึกลับซึ่งมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
จี้ฉางตรวจสอบโดยรอบหลายครั้งพลางขมวดคิ้วมุ่น เจ้าผีดวงซวยนั่นเป็นเพียงวิญญาณรันทด ทว่าเหตุผลที่ทำให้มันถูกกักขังไว้ ณ สถานที่แห่งนี้… กลับเป็นเรื่องชวนให้ประหลาดใจยิ่งนัก
“มีใครแอบวางแผนการอยู่เบื้องหลังหรือเปล่านะ?” จี้ฉางครุ่นคิด
สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนจำซึ่งมีลักษณะคล้ายโดมแก้วคว่ำครอบงำพื้นที่ไว้ ก่อนสังเกตเห็นแผ่นป้ายอาคมฝังลึกอยู่ตามทิศทั้งแปด เป็นหลักฐานบ่งบอกชัดเจนว่ามีผู้ทรงอาคมใช้สถานที่แห่งนี้สะกดหรือกดทับบางสิ่งเอาไว้เบื้องล่าง
แต่เขายังไม่อาจระบุตัวตนของผู้ลงมือได้ ในยามนี้จึงทำได้เพียงเฝ้ารอคอยจังหวะให้คนผู้นั้นเผยตัวออกมาจากเงามืดเท่านั้น
*
เช้าวันเสาร์อันแสนสดใส ซูอีเฉินไม่ได้ออกไปบริษัท แต่นั่งรับประทานอาหารเช้าอยู่ภายในห้องอาหารอย่างสงบ
มู่กุยฝานออกไปวิ่งออกกำลังกายตั้งแต่เช้ามืด นอกจากจะวิ่งแล้ว ปกติเขายังต้องแวะไปจัดการงานที่กรมทหารอีกด้วย เขามักออกจากบ้านตั้งแต่ตีห้า และกว่าจะกลับมาก็ล่วงเลยไปถึงเก้าโมงกว่า
ซูอิงเอ๋อร์และซูจื่อหลิน ต่างก็มีภาระหน้าที่ต้องไปตรวจดูงานในเขตก่อสร้าง
ทางด้านซูอี้เชิน ซึ่งเป็นหมอนั้น แทบจะหาเวลาพักผ่อนในวันหยุดสุดสัปดาห์ไม่ได้เลย
ขณะที่ซูเยว่เฟย ก็
