บทที่ 251 เจอหรือไม่เจอเป็นเพียงทางเลือก ไม่ใช่ผลลัพธ์
เตียงน้ำแตกเสียแล้ว!
เสียงดัง ฉ่า! พร้อมมวลน้ำพุ่งกระฉูดออกมาจากรอยรั่วอย่างรุนแรง แรงน้ำกวาดเอาชุดสีวาดรูปของซู่เป่าที่วางอยู่บนตู้ปลายเตียงตกลงมาจนหมด
ในชั่วพริบตา สีหลากหลายเฉดก็ละลายกระจายไปทั่วห้อง พรมบนพื้นเปียกชุ่มโชกจนสภาพดูไม่จืด
ซู่เป่า หานหาน ซูจื่อซี และซูเหอเวิ่น ต่างนอนอึ้งอยู่บนเตียงนอนในสภาพเปียกปอนไปทั้งตัว ไม่เว้นแม้แต่ผ้าห่มหรือหมอนก็ชุ่มน้ำจนหนักอึ้ง ทันใดนั้น ปลั๊กไฟที่ถูกน้ำสาดใส่ก็ส่งเสียง ซ่า… ตามด้วยเสียง เปรี๊ยะ! ของกระแสไฟฟ้าลัดวงจรจนควันพุ่งโขมง
เจ้าเสี่ยวอู่ซึ่งกำลังหลับสนิทสะดุ้งตกใจจนบินพล่านไปทั่วห้องพลางแผดเสียงลั่น “ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! คราวนี้ไฟไหม้ของจริงแล้ว!”
สิ้นเสียงนั้น ทั้งคฤหาสน์ตระกูลซูก็ตกอยู่ในความมืดมิดทันที
ผ่านไปเพียงครึ่งนาที ระบบไฟสำรองก็เริ่มทำงาน ช่างไฟรีบรุดมาซ่อมแซมอย่างเร่งด่วน คุณนายซูผู้เฒ่ารีบขึ้นมาดูเหตุการณ์ เมื่อเห็นสภาพห้องอันยับเยินปานถูกพายุถล่ม เธอก็รู้สึกว่าความดันโลหิตพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที
“ใครเป็นคนทำ?!” หญิงชราโกรธจนแทบกระอักเลือด
เด็ก ๆ ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าปริปากส่งเสียง ซู่เป่าค่อย ๆ ชูมือน้อยขึ้น “คุณายคะ… เป็นความคิดของซู่เป่าเองค่ะ”
“หนูก็มีส่วนด้วยค่ะ!” หานหานรีบเสริม
“ผมก็เหมือนกันครับ…” ซูจื่อซีเอ่ยเบา ๆ
ทางด้านซูเหอเวิ่น เห็นน้อง ๆ สารภาพผิดก็
