มีตารางบินรัดตัวต้องขึ้นเครื่องอยู่ตลอดเวลา ส่วนซูโล่วนั้น หากได้เข้ากองถ่ายทำภาพยนตร์เมื่อไหร่ ก็มักหายหน้าหายตาไปเป็นเดือนหรือครึ่งปีเสมอ…
ด้วยเหตุนี้ สมาชิกที่ครองคฤหาสน์บ่อยสุดในช่วงนี้ จึงกลายเป็น ซูอีเฉินและมู่กุยฝานไปโดยปริยาย
สำหรับพวกเด็ก ๆ แล้ว ปิดเทอมฤดูร้อนถือเป็นช่วงเวลาแห่งความสุข แต่ละคนต่างพากันนอนขี้เกียจอยู่บนเตียงจนล่วงเลยเวลาแปดโมงเช้า ก็ยังไม่มีใครยอมขยับตัวลุกขึ้นมา
สิ่งนี้เริ่มทำให้ท่านผู้เฒ่าซูรู้สึกขัดหูขัดตาจนต้องเอ่ยปากวิจารณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว
“เป็นเด็กควรปลูกฝังนิสัยนอนเร็วตื่นเช้าสิ ไม่เช่นนั้นโตไปจะกลายเป็นคนเกียจคร้าน! นี่อะไรกัน แปดโมงแล้วยังไม่ตื่นสักคน ไร้วินัยสิ้นดี!”
ซูอีเฉินแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินพลางจิบกาแฟเงียบ ๆ
คุณนายซูผู้เฒ่าชำเลืองมองสามี “นอนขี้เซาแล้วมันยังไงล่ะ? ก็คุณมันแก่แล้วเลยนอนไม่ค่อยหลับ แต่เด็ก ๆ เขากำลังโตต้องนอนให้มากเข้าไว้สิ แถมเมื่อคืนพวกเขาก็เข้านอนกันตั้งเร็วไม่ใช่หรือไง?”
“ถึงพวกเขาจะตื่นสาย แต่พวกเขาก็เข้านอนเร็วนี่!”
“…”
คุณนายซูรุกต่อ “เด็ก ๆ จะมีพัฒนาการที่ดีได้ก็ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ! เลิกเอาเรื่องระเบียบวินัยมาอ้างกับฉันเสียที เพราะไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการเจริญเติบโตของหลานอีกแล้ว”
สำหรับการได้เอนหลังพักผ่อนบนเตียงในวันหยุดน่ะ ถือเป็นเรื่องธรรมดา!
ชีวิตที่ขาดการตื่นสาย จะนับว่าเป็นชีวิตที่สมบูรณ์แบบได้อย่างไร?
ในยามปกติต้
