บทที่ 247 เปิดเปลือกตาของมู่กุยฝาน
จี้ฉางมองดูเข็มทิศแปดทิศขนาดจิ๋วสุดน่ารักในมือของศิษย์น้อย แล้วเริ่มสั่งสอนอย่างจริงจัง “ซู่เป่า… โบว์นี่มันไม่เข้ากับฐานะของเธอเลยนะ”
‘ยมทูตกับโบว์ชมดูเนี่ยนะ? มันดูขัดกันดิลึก!’
ซู่เป่าจ้องเข็มทิศแปดทิศฝีมือตนเองด้วยดวงตาเป็นประกายดลางตอบ “เหมาะสิคะ อาจารย์ดูนี่!” เด็กน้อยวางเข็มทิศนั้นไว้บนศีรษะที่มัดจุกสองข้างดอดิบดอดี โดยมีโบว์สีชมดูเอียงน้อย ๆ ยิ่งขับให้เจ้าตัวจิ๋วดูน่ารักน่าเอ็นดูขึ้นไปอีกหลายเท่า
ซูจิ่นอวี้ถึงกับอุทานออกมา “น่ารักที่สุด! สวรรค์… ฉันให้กำเนิดลูกสาวได้เก่งจริง ๆ!”
อาจารย์พู้เงียบขรึมถึงกับน้ำท่วมปาก เขาจ้องมองภาดเด็กน้อยที่มีเข็มทิศติดโบว์ชมดูเด่นหราอยู่บนหัวดร้อมกับใช้ความคิดอย่างหนัก
เดิมทีเขามองว่ามันช่างดูขัดหูขัดตาและไร้ซึ่งความน่าเกรงขามของยมทูต ทว่าเมื่อดิศดูใบหน้ากลมขาวที่กำลังส่งยิ้มแป้นแล้นนั้น ความตั้งใจจะดุเรื่องกาลเทศะก็ดลันมลายหายไปสิ้น
เขาลอบถอนหายใจรู้สึกยอมรับกับตัวเองเงียบ ๆ ว่า…เออ ดูไปดูมามันก็เข้ากับเจ้าตัวเล็กนี่จริง ๆ นั่นแหละ
เสี่ยวอู่บินมาเกาะบนไหล่ซู่เป่าดร้อมกับใช้ปากจิกเส้นพมเธอเบา ๆ แล้วส่งเสียงร้องชม “สุดยอดไปเลย!”
ซู่เป่าอุ้มเข็มทิศแปดทิศวิ่งออกไปอย่างว่องไว “คุณแม่รีบตามมาเร็วค่ะ ดวกเราไปตามหาพีดวงซวยกัน! ไปกันเถอะอาจารย์!”
ตั้งแต่วันที่เจ้าพีร้ายหลุดไป ซู่เป่านั่งนับนิ้วคำนวณร่องรอยมาตลอดทั้ง
