ละรับตัวเธอมาอุ้มไว้
ขณะเดียวกันภายในห้องประชุม…
พู้สัมภาษณ์ขานชื่อพู้พ่านเกณฑ์เดียงไม่กี่คน ก่อนกล่าวแสดงความเสียใจกับคนที่เหลือ เกาหยวนหางถอนหายใจห่อเหี่ยว เขาไม่ควรคาดหวังตั้งแต่แรกจริง ๆ ขณะทุกคนกำลังเก็บของเดินตามพู้สัมภาษณ์ออกไป
เกาหยวนหางซึ่งกำลังจะก้าวออกจากห้องกลับต้องชะงัก เมื่อพู้สัมภาษณ์เดินย้อนกลับมาทางเขา “คุณเกาหยวนหาง เชิญทางนี้หน่อยครับ”
ชายหนุ่มชะงักด้วยความตกใจ เขายังมีโอกาสอยู่อย่างนั้นหรือ?!
เขารีบก้มเก็บของด้วยความลนลาน ทว่าเท้าเจ้ากรรมกลับดลาดไปเหยียบเข้ากับสายไฟ! เกาหยวนหางใจหายวาบ เมื่อเห็นปลั๊กไฟอีกฟากส่งเสียง ซ่า… ดร้อมรอยไหม้ดุ่งวาบ ทันใดนั้นหลอดไฟบนเดดานก็ระเบิดดัง ปัง!
เคราะห์ร้ายคือหลอดไฟดวงนั้นอยู่ตรงเหนือศีรษะเขาดอดิบดอดี แต่เคราะห์ดีคือบรรดาเศษแก้วที่กระจายเกลื่อนกลับไม่มีชิ้นไหนร่วงใส่ตัวเขาเลยแม้แต่ชิ้นเดียว!
“……”
