ลิ้งตึงตัง ๆ ลงไปหลายขั้น…
เสียงกระแทกดังสนั่น เมื่อเขาตามไปเก็บก็พบว่าหน้าจอโทรศัพท์แตกยับเยินจนเปิดใช้งานไม่ได้
“เฮ้ย!” เกาหยวนหางอุทานด้วยความเสียดาย
แต่นี่เป็นเพียยงจุดเริ่มต้นของความซวยเท่านั้น…
เมื่อโทรศัพท์พัง เขาจึงไม่สามารถสแกนจ่ายค่าโรงแรมได้จนเสียเวลาไปพักใหญ่ ส่งผลให้เขาตกเครื่องบินและต้องรอเที่ยวบินถัดไป
กว่าจะถึงที่หมายก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนแล้ว! พอลองสอบถามดู ปรากฏว่าคนที่ฝากให้จองโรงแรมไว้ก่อนหน้ากลับลืมจองเสียอย่างนั้น เขาจึงรีบบึ่งไปยังโรงแรมหรูตามที่เจ้านายกำหนด
แต่พนักงานต้อนรับกลับเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ “ขอโทษนะคะคุณ เหลือห้องว่างเพียงห้องเดียวเท่านั้นค่ะ… แต่มันอาจจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่”
เกาหยวนหางที่กำลังลนลานรีบสวนกลับ “ไม่มีคำว่าเหมาะหรือไม่เหมาะหรอกครับ จองให้ผมเดี๋ยวนี้เลย!”
นอกจากห้องนี้ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว เพราะบอสของเขากำหนดมาว่าต้องเป็นโรงแรมระดับท็อปแห่งนี้เท่านั้น เดี๋ยวค่อยออกไปหาโรงแรมอื่นนอนเองก็ได้ ขณะกำลังคิด ท้องฟ้ายามค่ำคืนก็เกิดสายฟ้าแลบ ตามด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง
ก่อนฝนจะเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก จนมองไม่เห็นทาง เกาหยวนหางสิ้นคำพูด จึงทำได้เพียงยืมโทรศัพท์พนักงานติดต่อหาเจ้านายเพื่อรายงานสถานการณ์
ยามดึกสงัด
ประธานมองดูสภาพห้องพักตรงหน้าพลางหรี่ตามองผู้ช่วยใหม่ของเขาด้วยสายตาอ่านยาก ในห้องมีเตียงเพียงเตียงเดียว… และเป็นเตียงน้ำรูป
