หัวใจถูกจัดวางไว้ราวกับมีจุดประสงค์แอบแฝง
ม่านโปร่งบางล้อมรอบพอมองเห็นลาง ๆ แถมหัวเตียงยังประดับไปด้วย… กุญแจมือ
แสงไฟในห้องเป็นสีชมพูอมแดงสลัวชวนวาบหวาม พื้นปูลาดด้วยกลีบกุหลาบส่งกลิ่นหอมหวล บนโต๊ะวางกล่องถุงยางอนามัยเด่นหรา พร้อมน้ำมันนวดและเจลหล่อลื่นครบชุด
เกาหยวนหาง รู้สึกเหมือนถูกอัสนีบาตฟาดลงกลางใจ ที่พนักงานเตือนว่าไม่เหมาะสม… ความหมายคือไม่เหมาะสมถึงขั้นนี้นี่เอง!!!
เขารีบโบกไม้โบกมือพัลวันพลางละล่ำละลัก “ประธานครับ ฟังผมอธิบายก่อน! ผมเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดวันนี้ถึงได้ดวงตกขนาดนี้ ทั้งโทรศัพท์ตกแตก ตกเครื่องบิน มิหนำซ้ำคนจองโรงแรมยังทำงานผิดพลาดอีก…”
“ผมพยายามขอยืมโทรศัพท์ใครต่อใครที่สนามบินก็ไม่มีคนให้ยืม พอขึ้นแท็กซี่ก็นึกว่าจะรอด แต่โทรศัพท์คนขับดันแบตหมดกะทันหันเสียอย่างนั้น…”
“ส่วนห้องพักนี้ พนักงานแจ้งว่าเหลือเป็นห้องสุดท้าย ผมจึงคิดว่าควรรีบคว้าไว้ก่อน แล้วบังเอิญมีสายเรียกเข้าพอดี…”
“ผมตั้งใจออกไปหาโรงแรมอื่นจริง ๆ นะครับ แต่ฝนดันมาเทกระหน่ำเอาตอนนี้ แถมที่พักระแวกนี้ก็ถูกจองเต็มหมดแล้วด้วยครับ…”
ประธานนิ่งเงียบครู่ใหญ่ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “พอเถอะ สภาพอากาศย่ำแย่แบบนี้ ฉันไม่ใจร้ายถึงขั้นปล่อยให้นายนอนตรงล็อบบี้หรอก นาย…”
เขาตั้งใจจะบอกให้นอนเบียดกันไปก่อน แต่พอเหลือบเห็นเตียงน้ำรูปหัวใจนั่น คำพูดทั้งหมดพลันจุกอยู่ในลำคอ เกาหยวนหางจึงรีบโพล่งขึ้นทันควัน “ประธานครับ ผมน
