อนโซฟาก็ได้!”
ประธานปรายตามองโซฟาเดี่ยวขนาดกะทัดรัดแวบหนึ่ง ก่อนพยักหน้าตกลงเงียบ ๆ
เกาหยวนหางเหงื่อซึมท่วมกายด้วยความประหม่า เมื่อเห็นประธานนั่งทำงานหน้าคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าเย็นชา เขายิ่งรู้สึกเหมือนตนเองเป็นส่วนเกินซึ่งวางตัวไม่ถูกท่ามกลางห้องสีชมพูแห่งนี้ ชายหนุ่มแสร้งไอแห้ง ๆ “ท่าน… ท่านประธาน มีอะไรให้ผมรับใช้อีกไหมครับ?”
“ไม่มีแล้ว” ประธานตอบสั้น ๆ โดยไม่เงยหน้ามอง
“งั้น… ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ?”
ประธานชะงักมือชั่วอึดใจ ก่อนตอบรับด้วยท่าทีสงบนิ่ง “อืม”
เกาหยวนหางรีบวิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำราวกับหลบหนี ทว่าเจ้าผีดวงซวยซึ่งเกาะอยู่บนหัวเขากลับรู้สึกสนุกสุดเหวี่ยง ชีวิตในคุกที่ผ่านมานั้นช่างแห้งแล้งไร้รสชาติ แต่ยามนี้เขากลับได้เห็นเรื่องบันเทิงใจ “ฮิ ๆ ข้าซวยมาหลายปี คราวนี้ขอเห็นคนอื่นซวยบ้างเถอะ!”
เขามองลอดม่านบานเกล็ดเข้าไปในห้องอาบน้ำ… เกาหยวนหางเพิ่งเปลื้องผ้าออกจนเปลือยเปล่า และเปิดฝักบัวชำระล้างร่างกายจนฟองสบู่เต็มตัว
จู่ ๆ เขาก็ลื่นไถลเสียหลัก ศีรษะกระแทกเข้ากับผนังกระจกของห้องอาบน้ำจนเสียงดังสนั่น เขาต้องรีบเอามือยันกำแพงไว้พลางสูดปากด้วยความเจ็บปวด
ในจังหวะที่เขากำลังเสียหลักลนลานอยู่นั้น มือเจ้ากรรมดันไปกดโดนสวิตช์ควบคุมม่านไฟฟ้าเข้าโดยไม่ตั้งใจ เสียงมอเตอร์ทำงานดัง ซู่… ซู่… ก็แว่วขึ้นพร้อมกับผ้าม่านค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกทั้งสองด้านอย่างเชื่องช้า ดูโรแมนติกเป็นที่สุด!
ก
