บทที่ 244 ทะเลาะกับไก่แล้วแพ้
ซูจิ่นอวี้และซู่เป่าต่างตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ เด็กน้อยไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าในโลกนี้จะมีใครที่อาภัพอับโชคได้ถึงเพียงนี้!
เธออยากรู้แทบใจจะขาดว่าเขามีจุดจบอย่างไร ทำไมถึงได้ถูกไก่จิกตาย และเหตุใดแม้กลายเป็นผีแล้วก็ยังหวาดกลัวไก่ตัวผู้อยู่เช่นนั้น
เด็กน้อยเท้าคางพลางเร่ง “แล้วยังไงต่อคะ?”
ซูจิ่นอวี้ก็สงสัยไม่แพ้กัน “ในคุกเขาห้ามเลี้ยงสัตว์ไม่ใช่เหรอ แล้วคุณไปโดนไก่จิกตายได้ยังไง?”
ผีดวงซวยรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเล่านิทานก่อนนอนให้เด็กอนุบาลฟังอย่างไรไม่รู้ เขาตอบเสียงอ่อย “ในคุกมันไม่มีไก่จริง ๆ นั่นแหละ…”
หลังจากความพยายามขอย้ายเรือนจำล้มเหลวนับครั้งไม่ถ้วน เขาจึงถอดใจ และหันมาหาทางหนีทีไล่ด้วยตัวเอง “ที่จริงผมถูกตัดสินจำคุกแค่สามปี แต่ผมใช้เวลายื่นคำร้องมาปีกว่า… ถ้านั่งชดใช้กรรมต่อไปอีกไม่กี่ปีก็พ้นโทษแล้ว”
‘แต่ชีวิตที่ต้องคอยก้มเก็บสบู่อย่างหวาดระแวงมันทำให้เขาทนไม่ไหว!!’
‘ขืนอยู่ต่ออีกหน่อย เขาคงได้กลายเป็น ‘คนโปรด’ ของหัวหน้าขาใหญ่ในนั้นเข้าจริง ๆ’
ดังนั้นบ่ายวันหนึ่งขณะฝนเริ่มโปรยปราย เขาจึงสบโอกาสแหกคุกหนีประจวบเหมาะกับวันนั้น มีคู่สามีภรรยาวัยกลางคนเดินทางมาเยี่ยมญาติ
ทั้งสองหิ้วไก่เลี้ยงเองเข้ามาขายในเมือง ทว่ากลับเหลือไก่ตัวผู้ตัวโตซึ่งยังขายไม่ได้อยู่หนึ่งตัว ระหว่างดำเนินเรื่องเยี่ยมเยียน สัมภาระถูกวางทิ้งในห้องตรวจ
และไม่รู้ว่าไอ้ไก่ตัวนั้น
