บทที่ 241 ใครกันแน่…ผีตัวนั้น
ซู่เป่ากำลังนั่งอยู่ในห้องหนังสือกับซูอีเฉิน เมื่อได้ยินข่าวว่าเหวยหว่านถูกทำให้หวาดกลัวจนเสียการควบคุม ถึงขนาดที่อุจจาระปัสสาวะราดไปทั่ว คนทั่วไปย่อมสันนิษฐานเป็นอันดับแรกว่าเธออาจถูกเพื่อนร่วมขังทำร้าย
ทว่าสิ่งแรกที่ซู่เป่าและซูอีเฉินนึกถึงกลับเป็นเรื่องเดียวกัน…เธอต้องโดนผีหลอกแน่ ๆ!
“ไม่ใช่ฝีมือคุณแม่นะคะ เมื่อคืนคุณแม่อยู่บ้านตลอดเลย…” ซู่เป่าเริ่มไม่แน่ใจ
จังหวะนั้นเอง ซูจิ่นอวี้ก็ลอยละล่องเข้ามาจากด้านนอก
ซู่เป่าเห็นเข้าจึงรีบเอ่ยถามทันที “คุณแม่คะ เมื่อคืนแม่ได้ไปที่คุกหรือเปล่า?”
“ไม่ได้ไปนะลูก ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?” ซูจิ่นอวี้ทำหน้าฉงน
เดิมทีเธอตั้งใจไปหาเหวยหว่านเพื่อสั่งสอนเสียหน่อย แต่มีธุระบางอย่างมาขัดจังหวะทำให้ล่าช้าไป
ซู่เป่าจึงเล่าให้ฟัง “คุณลุงใหญ่บอกว่า เมื่อคืนคุณป้าตกใจมาก กลัวจนอุจจาระเลอะเทอะไปหมดเลยค่ะ”
ซูจิ่นอวี้ตาโตพลางอุทาน “ว้าว! วีรบุรุษคนไหนกันทำเรื่องน่าประทับใจแบบนี้ ขอแม่คารวะสักครั้งเถอะ!”
“คงไม่ถึงขั้นวีรบุรุษหรอก… น่าจะเป็นวิญญาณตนหนึ่งที่ตั้งใจจะมาเกาะเธอไม่ปล่อย” จี้ฉางเอ่ยขัด
เขากวาดสายตามองสมุดบันทึกพร้อมครุ่นคิด ซูจิ่นอวี้เป็นดวงจิตที่มีชื่อปรากฏในทะเบียนอย่างถูกต้อง โดยปกติแล้วภายใต้ชื่อของวิญญาณทั่วไปไม่ควรมีข้อความใด ๆ ปรากฏขึ้นมาอีก
แต่ยามนี้กลับมีชื่อหนึ่งแทรกขึ้นมา… นี่คือสิ่งที่ทำให้จี้ฉางรู้สึกประหลาดใ
