บทที่ 240 คุกสยองขวัญ
ภายในเรือนจำอันมืดมิด แสงไฟรำไรจากภายนอกส่องลอดเข้ามาช่วยให้เหวยหว่าน ซึ่งเริ่มปรับสายตาชินกับความมืดได้แล้ว สามารถมองเห็นภาพเบื้องหน้าได้ถนัดตา…
บนแท่นนอนรวมขนาดใหญ่ เพื่อนร่วมห้องขังทุกคนกลับลุกขึ้นมายืนพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย แต่ละคนทอดแขนทิ้งตัว และก้มหน้าต่ำจนมองไม่เห็นรอยยิ้มหรือแววตา
มวลอากาศรอบกายพลันเย็นเยียบประหนึ่งถูกแช่แข็ง กลุ่มคนที่ยืนตระหง่านอยู่รายล้อมเตียงนั้น ดูไม่ต่างจากฝูงซากศพเดินได้ในวันสิ้นโลก
เหวยหว่านรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นพุ่งเข้ามาบีบรัดลำคอจนแทบสิ้นลม เธอพยายามแผดเสียงร้องขอความช่วยเหลือสุดกำลัง ทว่ากลับไม่มีแม้แต่เสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอแห้งผาก มีเพียงดวงตาทั้งคู่เบิกโพลนด้วยความหวาดกลัว
พวกแก… พวกแกคิดจะทำอะไรกันแน่?!
หรือว่าซูอีเฉินจะใช้อำนาจเงินซื้อตัวนักโทษทุกคนในห้องนี้ เพื่อมารุมทำร้ายเธอในยามวิกาล?!
ในจังหวะนั้นเอง มีร่างหนึ่งก้าวล้ำออกมาข้างหน้า
เอี๊ยด…
เสียงที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงไม้ลั่นจากการพลิกตัว แต่มันเหมือนเสียงกระดูกบดเบียดเสียดสีกันอย่างน่าสยดสยอง
ทั้งห้องขังตกอยู่ในความเงียบงัน ร่างหนึ่งเริ่มขยับก้าวเดิน ก่อนร่างที่เหลือจะเคลื่อนไหวตามด้วยความเชื่องช้า เสียงกระดูกลั่นดัง กร๊อบ… แกร๊บ… แทรกผ่านความมืดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ฟังดูเหมือนเสียงกระดูกเสียดสีกันชวนขนลุก
เหวยหว่านพยายามส่งเสียงร
