อยได้ไหม”
ทันทีที่เขาเลิกเก๊ก ภาพลักษณ์มาดเข้มก็พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี
“นายคือหลงอ้าวเทียนจริง ๆ งั้นเหรอ?” จี้ฉางขมวดคิ้วมุ่น
“ใช่ครับ” ผีหนุ่มพยักหน้าหงึกหงัก
“แล้วเมื่อคืนนายเป็นคนทำให้ยัยนี่เป็นบ้าเป็นหลังแบบนี้ใช่ไหม?” ซูจิ่นอวี้ชี้นิ้วไปทางเหวยหว่าน
หลงอ้าวเทียนเริ่มกลับมาวางมาดอีกครั้ง เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพลางแค่นเสียงในลำคอ “ไม่ได้ทำให้คนตกใจหรอก แต่ความเท่ของพี่มันทำให้ความเหงาขวัญกระเจิงต่างหาก! ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงมาทำให้สายตาของยอดบุรุษอย่างชายคนนี้ต้องแปดเปื้อน… โอ๊ย! เจ็บ ๆ ๆ ๆ!”
“พูดจาภาษาคนดี ๆ หน่อยได้ไหม ห๊ะ?!” ซูจิ่นอวี้ทนไม่ไหว กระชากผมเขาอีกรอบ
หลงอ้าวเทียนรีบหดคอพลางพยักหน้ารัว “ได้ครับ ๆ ยอมแล้วครับ!”
ซู่เป่าเอามือประกบกัน กระซิบถามอาจารย์เบา ๆ “ท่านอาจารย์คะ สรุปแล้วเขาเป็นผีประเภทไหนเหรอคะ?”
จี้ฉางทำหน้านิ่งไร้อารมณ์ ในที่สุดเขาก็เข้าใจเสียทีว่าทำไมหลงอ้าวเทียนถึงต้องมาเกาะติดซูจิ่นอวี้ นั่นเพราะซูจิ่นอวี้คือสตรีผู้ครอบครองวาสนาและบุญบารมีสูงส่งในโลกมนุษย์ จะบอกว่าเธอเป็นคนโชคดีที่สุดในใต้หล้าก็ไม่เกินจริงนัก
แต่ไอ้เจ้าหลงอ้าวเทียนคนนี้…
“เขาเป็นผีดวงซวยน่ะ”
