ในใจลอบสบถสาปแช่งไม่หยุด
สมแล้วที่เป็นพวกอาชญากรชั้นต่ำ สกปรกสิ้นดี! เอะอะก็ใช้แต่กำลัง ไม่มีความเป็นผู้ดีเลยสักนิด!
ปัง!
ประตูห้องน้ำถูกปิดลงและคล้องมัดด้วยวัสดุบางอย่างจนแน่นหนา เหวยหว่านพยายามผลักแต่ก็ไร้ผล จากนั้นประตูระเบียงด้านนอกก็ถูกปิดตามลงไปอีกชั้น
เธอถูกทอดทิ้งไว้ในห้องน้ำแคบ ๆ และอับชื้น กลิ่นเหม็นเน่าปะทะจมูกทำเอาแทบจะอ้วกออกมา
เมื่อเริ่มตั้งสติได้ เธอก็ตระหนักว่าเรื่องเมื่อครู่เป็นเพียงฝันร้าย ทั้งหมดเป็นเพราะซูจิ่นอวี้ ตามมาหลอกจนหล่อนขวัญอ่อน!
เหวยหว่านมองไปรอบ ๆ ห้องน้ำที่ทั้งโสโครกและเหม็นคลุ้ง ยามปกติเธอมีหน้าที่ทำความสะอาด แต่ด้วยนิสัยที่ไม่ชอบขัดล้างสิ่งสกปรกจึงทำเพียงผ่าน ๆ ไปที ผลกรรมนั้นจึงย้อนกลับมาทำร้ายเธอเองในยามนี้
ใครบางคนถ่ายหนักทิ้งไว้โดยไม่กดชักโครก เศษกระดาษชำระเปียกชุ่มลอยวนอยู่ในน้ำสกปรกส่งกลิ่นคลุ้ง
“อ้วก…”
เหวยหว่านขยะแขยงจนทนไม่ไหว เธอรีบกดปุ่มชักโครกแต่ดูเหมือนท่อจะอุดตัน ก้อนสิ่งปฏิกูลเหล่านั้นจึงยังคงลอยวนอยู่อย่างเดิม แถมฝาโถส้วมยังถูกถอดออกไปจนไม่มีอะไรปิดกั้นกลิ่นได้!
“เปิดประตู… เปิดประตูให้ฉันที!” เหวยหว่านตะโกนก้อง แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากภายนอก
เธอโกรธแค้นจนอยากร้องไห้โฮออกมา ทำไมชีวิตถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนเช่นนี้?
ในจังหวะนั้นเอง ก็สังเกตเห็นเงาสายหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่ที่หน้าประตู
“ใครน่ะ? ช่วยปล่อยฉันออกไปทีเถอะ ได้โปรด!” เงานั้นไม่ตอบคำ
