บทที่ 235 คนที่พาซูจิ่นอวี้ไปในตอนนั้น
ในตอนที่หลี่ซู่เอ๋อฆ่าคนเป็นครั้งแรก ทำไปเพียงเพื่อระบายความแค้นอยากเอาคืนเท่านั้น
“หลังจากฆ่าคนไปแล้ว ในใจฉันก็สับสนวุ่นวายไปหมด ใครจะรู้ว่าครอบครัวนั้นจะใจดีขนาดนี้ พอเห็นฉันทำท่าทางตกใจ พวกเขาก็นึกว่าฉันขวัญเสียที่เห็นคนแก่เสียชีวิต กลับกลายเป็นว่าพวกเขามาช่วยปลอบใจฉันเสียเอง”
“คนแก่คนนั้นก็ร่อแร่เต็มทีแล้ว ฉันแค่ใช้หมอนอุด… พวกเขาเลยไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติอะไรเลย”
หลังจากร่างของคนชราถูกเผาและฝังทำพิธี อาชญากรรมของเธอก็ถูกฝังกลบอย่างสมบูรณ์! หลี่ซูเอ๋อรู้สึกลิงโลดอยู่ในใจ ยิ่งได้รับความพึงพอใจจากการแก้แค้น เธอก็ยิ่งก้าวลึกเข้าไปในเส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับ
ผู้สอบสวนตบโต๊ะเสียงดังปังพลางตวาดด้วยความเดือดดาล “นายจ้างเขาดีกับเธอขนาดนั้น เธอไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยหรือไง?!”
หลี่ซู่เอ๋อเม้มริมฝีปากแน่น ความละอายใจงั้นเหรอ? คนพวกนั้นรวยล้นฟ้าจนมีเงินจ้างคนอย่างเธอมาคอยรับใช้ ส่วนเธอเป็นแค่คนจนคนหนึ่ง มีอะไรที่ต้องละอายใจด้วยกัน
ผู้สอบสวนเห็นสีหน้าก็รู้ทันทีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ จึงพยายามข่มอารมณ์โกรธแล้วถามต่อ “เล่ามาให้หมด!”
“หลังจากนั้นฉันก็เริ่มหลงใหลในความรู้สึกแบบนี้… ฮ่า ๆ… แรก ๆ ก็แค่แอบทรมานทีละนิด โดยเฉพาะพวกคนแก่ที่เป็นโรคสมองเสื่อมพูดไม่ได้นั่นแหละค่ะ”
ต่อมาการทารุณธรรมดาก็ไม่เพียงพอสำหรับการเติมเต็มความสะใจได้อีก เมื่อเห็นคนแก่แสนน่า
