รังเกียจพวกนั้น แก่จนหนังเหี่ยวแล้วยังไม่ยอมตาย แถมยังต้องมาคอยให้เธอดูแลปรนนิบัติอีก…
พวกเขาเป็นใครกัน ถึงกล้ามาใช้งานเธอ!
ดังนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า หลี่ซู่เอ๋อจึงลองท้าทายขอบเขตของความบ้าคลั่ง และพบว่ายิ่งเธอแสร้งทำตัวเป็นคนดี มีระดับการประเมินงานสูง และมีใบรับรองวิชาชีพมากเท่าไหร่
ครอบครัวผู้ป่วยก็ยิ่งไว้วางใจเธอมากเท่านั้น เธอจึงแสดงบทบาทผู้ดูแลอย่างสุดฝีมือ เพื่อให้คนเหล่านั้นมอบชีวิตคนชราไว้ในกำมือเธอ…
เธอเริ่มเสพติดอำนาจในการควบคุมความเป็นตายของคนอื่น และเริ่มรู้สึกว่าแค่สนุกคนเดียวมันยังไม่พอ จึงเริ่มมองหาเพื่อนที่มีอุดมการณ์เดียวกัน จนกลายเป็นเครือข่ายอันน่าสยดสยอง
ผู้สอบสวนรู้สึกสะอิดสะเอียนกับความคิดบิดเบี้ยวนี้จนอดไม่ได้ที่จะสวนกลับ “ในเมื่อเธอเลือกทำงานนี้ รับเงินเดือนจากเขา แล้วจะไปโทษคนอื่นที่สั่งงานเธอได้ยังไง? ถ้าไม่ชอบให้ใครสั่ง เธอก็แค่ลาออกไปทำอย่างอื่นสิ!”
“ก็งานนี้มันเงินดีนี่นา…” หลี่ซู่เอ๋อเบ้ปาก
ผู้สอบสวนถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง โกรธจนจุกอกไม่อยากเสวนากับผู้หญิงคนนี้อีก เจ้าหน้าที่อีกคนจึงพยายามรักษาท่าที แล้วถามเรียบ ๆ “นอกจากกลุ่ม ‘ครอบครัวแสนสุข’ แล้ว ยังมีใครที่มีอุดมการณ์เดียวกับเธออีกไหม?”
หลี่ซู่เอ๋อพูดมาเสียนานจนริมฝีปากเริ่มแห้งผาก เธอเลียปากเบา ๆ พร้อมบ่นพึมพำ “ขอดื่มน้ำหน่อยได้ไหมคะ?”
ผู้สอบสวนจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ จนเธอต้องจำใจพูดต่อ “ไม่มีแ
