ากมหาศาลในเสี้ยววินาทีนั้นทำให้ร่างกายของเขาถูกฉีกขาดออกจากกันอย่างน่าสยดสยอง
“ฉันตายอย่างทรมาน ศพแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี! แถมประทัดนั่นที่โยนลงมาบนตัวฉัน มันยังตรึงวิญญาณของฉันไว้ไม่ให้ไปไหน…”
หลังสิ้นใจ หัวใจของเขาก็ถูกเจ้าของร้านคู่แค้นควักออกมาใส่ลงในโอ่งเต็มไปด้วยถ่านดำ ก่อนทิ้งจมลงไปในบ่อปฏิกูล ปล่อยให้มันเน่าเหม็นและดำมืดอยู่อย่างนั้น เขาถูกจองจำให้ทนทุกข์กับภาพการถูกม้าห้าตัวฉีกร่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งวันคืน จมอยู่กับความหวาดกลัว สิ้นหวังจนกลายเป็นผีร้ายนามว่า ผีใจดำ
ซูจื่อซีกอดอกแล้วแค่นเสียง “สมควรตาย!”
ซูเหอเวิ่นเสริมขึ้นทันควัน “ใช่ สมควรตายจริง ๆ!”
ผีใจดำนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามว่า “เรื่องที่ควรพูดผมก็พูดไปหมดแล้ว พวกคุณบอกว่าผมสมควรตายผมก็ยอมรับ! ตอนนี้พูดจบแล้ว จะส่งผมลงนรกได้หรือยัง?”
ซู่เป่ากำเศษขนมในมือแน่นพลางสวนกลับ “ใครบอกว่าจะให้นายลงนรกล่ะ?”
ผีใจดำชะงักไปครู่หนึ่ง ถามด้วยความดีใจ “จริงเหรอ? ไม่ส่งผมลงนรก งั้น… จะให้ผมไปเกิดใหม่เหรอ?”
จี้ฉางกำลังขีดเขียนบางอย่างลงในสมุด เมื่อได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเยาะ “เกิดใหม่? ผีร้ายไม่มีสิทธิ์ไปเกิดใหม่หรอก”
การลงนรกน่ะยังดีเกินไปสำหรับมัน เพราะวิญญาณที่รับโทษจนหมดในนรกยังมีโอกาสไปผุดไปเกิด
แต่สำหรับผีใจดำเช่นนี้ มันไม่คู่ควรแม้แต่จะได้รับโอกาสนั้น
ผีใจดำคำรามด้วยความแค้นเคือง “แล้วพวกคุณจะเอายังไงกับผมกันแน่! ในเมื่อยอมพูดควา
