มจริงออกมาจนหมดเปลือกแล้ว ทำไมถึงยังไม่ยอมปล่อยผมไปอีก!”
ซู่เป่าสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกน้อย ๆ กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ ใบหน้าจิ้มลิ้มบึ้งตึงด้วยความโมโหพร้อมตวาดกลับเสียงแข็ง “พวกเราเคยรับปากสักคำไหมล่ะ ว่าถ้าสารภาพทุกอย่างแล้วจะยอมปล่อยคนชั่วอย่างคุณไป?”
“ไม่เคย…” ผีร้ายตนนั้นอ้ำอึ้งไปรู้สึกจนคำ
“งั้นก็จบเรื่องแล้วไง!”
เสี่ยวอู่ซึ่งกำลังแต่งขนอยู่บนระเบียงตะโกนแทรกขึ้นมาทันที “โง่จัง! โง่จริง ๆ!”
ผีใจดำโกรธแค้นจนคลุ้มคลั่ง เมื่อตระหนักได้ว่าการยอมปริปากเล่าความจริงไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น ซ้ำร้ายยังถูกเด็กน้อยหลอกปั่นหัวจนเสียหน้า “ฉันจะกินเธอเสีย!” มันแผดเสียงลั่นพลางพุ่งทะยานเข้าหาซู่เป่าด้วยท่าทางดุร้าย
ทว่ายังไม่ทันที่มันจะฝ่าอักขระตราทาสบนตาข่ายจับวิญญาณออกมาได้ จี้ฉางก็สะบัดฝ่ามือฟาดสวนกลับไปเพียงครั้งเดียวจนมันกระเด็นย้อนกลับไป!
ร่างมืดดำแตกกระจายเป็นกลุ่มก้อนพลังอาฆาตในพริบตา ก่อนถูกน้ำเต้าอาคมดูดกลืนวิญญาณหายลับไปจนหมดสิ้น
ซู่เป่ายืนอึ้งไปครู่ใหญ่ แล้วจึงเงยหน้าถามด้วยความฉงน “อาจารย์คะ ไม่ใช่ว่าต้องให้ซู่เป่าจับเองเหรอคะ?”
จี้ฉางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยถามย้อน “อืม… แล้วเจ้าผีใจดำนั่นตายอยู่ในตาข่ายจับวิญญาณใช่ไหม?”
“อืม ๆ ใช่ค่ะ” ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก
จี้ฉางถามต่อ “แล้วตาข่ายผืนนี้ เธอเป็นคนทำมันขึ้นมาเองใช่ไหม?”
“อืม…” ซู่เป่าเริ่มมองเห็นความเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่ภายใ
