อดทน?
อดทนบ้านป้าแกสิ!
ผมเกือบอยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งออกไปนอกหน้าต่างรถแล้ว แต่ความขี้ขลาดภายในใจยับยั้งเอาไว้ไม่ให้ทำเช่นนั้น
โทรศัพท์มือถือก็แพง แถมตอนนี้ตัวเองยังนั่งอยู่ในรถของเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพราะงั้น…
‘ไม่ ช่างมันเถอะ… แต่นี่มันแย่ของจริงนะเนี่ย’
ผมมีเวลาจำกัดสำหรับเควสต์นี้ ประมาณหนึ่งสัปดาห์
ถ้าล้มเหลว ร้านค้าก็จะปิด ซึ่งผมยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด เพราะมันเป็นตัวชี้เป็นชี้ตายชะตาชีวิตของผม
มันเป็นแหล่งเดียวที่สามารถซื้อยาสำหรับโรคของผมได้
ถ้ามันปิดตัวลง ผมก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ตายไปแล้ว
“อึ่ก”
ผมขยี้หัวตัวเองพลางจ้องแอปตรงหน้า นิ้วมือรีบส่งข้อความไปบอกพวกเขาว่าเหตุการณ์นี้ไม่มีการใช้บอตแปลก ๆ อะไรทั้งนั้น และตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์ล้านเปอร์เซ็นต์ หลังจากส่งไปรอบแรก ผมก็ส่งไปอีกรอบ และอีกรอบหนึ่ง
ก็แค่ทำให้แน่ใจว่าพวกเขาจะเข้าใจในสิ่งที่ตัวผมอยากจะสื่อ
ผมจะหยุดส่งก็ต่อเมื่อรู้สึกว่าถ้าส่งมากกว่านี้พวกเขาคงจะรำคาญเอาได้ สิ่งเดียวที่ทำได้หลังจากนั้นคือภาวนาให้พวกเขาปลดแบนผมก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
ไม่อย่างนั้น ผมคงจบเห่จริง ๆ แน่…
ขณะที่จมปรักอยู่ในความคิดของตัวเอง ผมไม่ได้สังเกตเลยว่าทัศนียภาพรอบข้างได้เปลี่ยนไปแล้ว จนกระทั่งรถหยุดลงอย่
