างกะทันหัน ผมถึงรู้ตัว
“ถึงแล้วครับ”
“หือ?”
ผมเงยหน้าขึ้นมองสารวัตรที่มองผมจากเบาะหน้า ความกังวลฉายบนสีหน้าของเขา
“ทุกอย่างโอเคไหมครับ?”
“…ครับ โอเคหมดครับ”
ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ บังคับตัวเองให้ยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบข้าวของแล้วลงจากรถ ผมทำทุกวิธีการเท่าที่ทำได้แล้ว ตอนนี้เหลือแค่รอผลลัพธ์เท่านั้น
ฝ่าเท้าก้าวออกมาจากตัวรถและสัมผัสกับสายลมเย็นฉ่ำ สายตาจดจ้องไปยังสิ่งปลูกสร้างสูงตระหง่านที่ตั้งอยู่ไกลออกไป มันดูค่อนข้างโดดเด่นเมื่อเทียบกับอาคารสูงอื่น ๆ รอบข้าง
สารวัตรเองก็มองไปในทิศทางเดียวกัน
“ตอนแรกผมเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของคุณอยู่นะ แต่พอรู้ว่าคุณอยู่กับพวกเขา ผมก็คงไม่ต้องกังวลเท่าไหร่แล้วล่ะ”
เขาเลื่อนกระจกรถขึ้นพร้อมกล่าวออกมา
“ผมจะติดต่อกลับไปถ้ามีอะไรคืบหน้าเรื่องการสืบสวนนะครับ ตอนนี้ก็ไปพักเถอะ คุณเหนื่อยมามากแล้ว”
“ขอบคุณครับ…”
รถยนตร์ของสารวัตรแล่นออกไปหลังจากนั้นไม่นานนัก
ผมยืนบื้ออยู่กลางทางเท้า สุดท้ายก็หลับตาลงแล้วเดินกลับไปยังกิลด์
และนั่นคือการตัดสินใจที่ผมจะต้องเสียใจในเวลาอันใกล้นี้
