บทที่ 224 คนชั่วต้องได้รับกรรม
ฟานเฉียวจวนเกือบกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เธอรีบเงยหน้าขึ้นมอง เห็นชายชราในชุดผ้าสีดำโบราณคนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าและจ้องมองเธอเขม็ง เขาถือไม้เท้าในมือ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับขี้ผึ้ง
คนแก่คนนี้ดูคุ้นตาเล็กน้อย เหมือนเธอเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน แต่ด้วยความโมโหเธอจึงไม่ได้คิดอะไรมาก เข้าใจว่าเป็นเพียงคนแก่แถวบ้านที่เดินออกมาสุ่มสี่สุ่มห้า
“บ้าหรือไง! ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอนมายืนขวางทางอยู่ได้!” เธอจึงแผดเสียงด่าลั่น
หญิงสาวด่าไปพลางตบหน้าอกปลอบขวัญตัวเองไปพลาง เมื่อกี้เธอตกใจจนเท้าพลิก ยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาล “อายุจะเจ็ดแปดสิบอยู่แล้วยังออกมาเดินเพ่นพ่านตอนดึก รีบ ๆ ไปลงโลงตายซะเถอะ!”
เธอเกาะราวบันไดค่อย ๆ พยุงตัวเดินขึ้นไป เมื่อเดินผ่านชายชราคนนั้น เธอยังไม่วายกระแทกเสียงด่าอีกประโยค “หลีกไป! อย่ามาขวางทาง” ชายชราคนนั้นค่อย ๆ หลีกทางให้เธออย่างเชื่องช้า
ฟานเฉียวจวนพร่ำด่าสาปแช่งไปตลอดทางเดินขึ้นบันได บ้านเธออยู่ชั้นห้า ขาที่ถูกทำร้ายมาก็เจ็บจนแทบขาดใจแต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงร้อง ได้แต่ปีนขึ้นไปทีละชั้นด้วยความคับแค้น ทว่าเมื่อเธอเดินมาถึงหัวมุมบันไดชั้นสาม เธอก็ต้องชะงักกึกเมื่อเห็นคนแก่อีกคนยืนจ้องเธออยู่ตรงทางขึ้นบันได
คราวนี้เป็นยายแก่คนหนึ่ง และเกินไปกว่านั้นคือยายแก่คนนี้สวมชุดขาวโพลนไปทั้งตัวจนเธอขวัญเสียรอบสอง
“แม่งเอ๊ย! พวกคนแก่ ตายไปแล
