ไม่ใช่สมาชิกของตระกูลใหญ่?”
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เฝ่ยไป๋ลู่ในเวลาเดียวกัน
เธอแซ่เฝ่ยไม่ใช่เหรอ? แล้วเป็นคนของตระกูลไหนกันล่ะ?
เมื่อเห็นสายตาของหานเชียนมองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยความใจดีอย่างยิ่ง เหมียวจื่ออั๋งขนลุกจนตัวสั่น “หัวหน้า บอกมาตรง ๆ คุณเป็นหลานสาวของผู้อาวุโสหานเชียนที่ถูกเลี้ยงดูอยู่ข้างนอกใช่ไหม?”
เมื่อหานเสียวเสี่ยวได้ยิน เธอก็หายใจติดขัดและสีหน้าซีดลงทันที
เฝ่ยไป๋ลู่กลอกตามองเหมียวจื่ออั๋ง อ่านเรื่องซุบซิบมากเกินไปหรือเปล่า? คิดอะไรอยู่เนี่ย “เรื่องของชีวิตฉันในเน็ตก็มี”
เหมียวจื่ออั๋งเขกหัวตัวเอง “จริงด้วย ฉันลืมไปเลยว่าคุณคือลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลเฝ่ยที่ถูกสลับตัว ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับตระกูลหาน”
หานเสียวเสี่ยวถอนใจโล่งอก รู้สึกได้ถึงอากาศที่ไหลเข้าสู่ปอดของเธออีกครั้ง
โชคดีที่เฝ่ยไป๋ลู่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลหาน ไม่อย่างนั้น…
“พ่อบุญธรรมของสหายน้อยเฝ่ยเป็นสมาชิกของตระกูลหาน ลูกสาวบุญธรรมก็คือลูกสาวเช่นกัน สหายน้อยเฝ่ยก็คือสมาชิกตระกูลหาน!” หานเชียนตบไหล่เฝ่ยไป๋ลู่อย่างแสดงความใกล้ชิด “อย่ากลัวไปเลย พวกเราคือครอบครัวเดียวกัน”
เฝ่ยไป๋ลู่ถึงกับเงียบกริบ “…”
ลมหายใจของหานเสียวเสี่ยวค้างอยู่ในลำคอ ขึ้นหรือลงไม่ได้
เธอเวียนหัวกับภาพตรงหน้า
ใครอยากเป็นครอบครัวกับเฝ่ยไป๋ลู่กันล่ะ!
[1] อันสีครามนั้นกลั่นมาจากต้นคราม แต่สีสันแก่เข้มยิ่งกว่าต้นคราม เป็นสำนวนแปลได้ว่า คนร
