แชต แต่ตอนที่พยายามจะอ่านก็รู้สึกปวดหัวตุบ ๆ มัน… ไวเกินไปสำหรับผม
“อ้อ จริงด้วย โทษที”
เหมือนจะสังเกตเห็นว่าผมลำบาก เจมี่จึงขอโทษก่อนจะกดปรับไม่กี่ที
ช่องแชตไหลช้าลง และนั่นคือตอนที่ผมสามารถอ่านข้อความได้
— นี่ไม่ได้เฟคใช่ไหม? มัน… โคตรจะเดือด
— อห. แม่งอย่างบ้า พวกเขาต้องดวงหมาไม่แดกขนาดไหนถึงไปเจออะไรแบบนี้วะ?
— …แล้วดูไอ้คนใส่แว่นกันแดดนั่นดิ ตอนแรกนึกว่ามาเอาฮา แต่มันเป็นคนบ้าชัด ๆ
— เออ เขาเป็นใครวะน่ะ?
— มีใครรู้จักคนบ้าใส่แว่นกันแดดบ้างไหม? เขามีเลขสตรีมเมอร์ป่ะ?
“…..”
เมื่อได้อ่านแชต ผมก็ไม่รู้เลยว่าควรจะตอบสนองอย่างไรดี นอกจากแค่รู้สึกว่าใบหน้าตัวเองกลายเป็นถมึงทึงอย่างเชื่องช้า มากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
โดยเฉพาะเมื่อเห็นทุกคนเรียกผมด้วยชื่อเดียวกัน
คนบ้าใส่แว่นกันแดด?
‘โง่ชะมัด ฉันเหมือนคนบ้าตรงไหนวะ? นี่ฉันเป็นผู้เสียหายนะเว้ย’
“พรืดดด”
ในทางกลับกัน เจมี่ดูเหมือนจะสนุกกับสถานการณ์นี้มาก เขาหัวเราะร่าขณะมองดูแชต
“คึ่ก… คนบ้าใส่แว่นกันแดด… คั้ก”
เขาหัวเราะคิกคักพร้อมกับสะกิดหัวไหล่ผม
“มัน… คิ้ก!”
เขาเริ่มจะทำให้ผมโมโหขึ้นมาจริง ๆ แล้วนะ
แต่แล้วจังหวะที่เขากำลังจะหัวเราะอีกครั้ง เขาก็หยุดไปเสียก่อน ผมเห็นใบหน้าของเขาเริ่มค่อย ๆ หมองลง
แค
