บทที่ 217 ซู่เป่าปะทะผู้เชี่ยวชาญอาวุโส
มู่กุยฝานสังเกตเห็นสีหน้าของซู่เป่าจึงถามขึ้น “มีอะไรหรือเปล่า?”
ซู่เป่าส่ายหน้าเบา ๆ จ้องมองหมอชราด้วยสายตาจริงจัง “คุณปู่คนนี้พูดไม่ถูกค่ะ”
ในตำราที่อาจารย์เคยสอนไว้ การจะช่วยให้คุณยายกลับมาหยัดยืนได้อีกครั้งนั้น ขั้นแรกต้องนวดเฟ้นอย่างถูกวิธีเพื่อให้เส้นลมปราณค่อย ๆ ฟื้นตัว และในช่วงนี้ห้ามรีบร้อนลุกขึ้นยืนเด็ดขาด ต้องรอจนถึงเวลาเหมาะสม และฝังเข็มต่อเนื่องอีกระยะหนึ่งจึงจะเริ่มฝึกเดินได้
เด็กน้อยรู้สึกว่าผู้เชี่ยวชาญคนนี้พูดผิดไปหมดทุกเรื่อง ตอนควรพักกลับให้เดินเสียมาก ตอนนี้คุณยายผ่าตัดเสร็จและควรจะตื่นได้แล้ว แต่กลับบอกว่าห้ามปลุก?
เมื่อเห็นเด็กน้อยบังอาจวิจารณ์ผู้เชี่ยวชาญอาวุโสก็ขมวดคิ้วมุ่น แต่เขาก็แสร้งทำเป็นไม่ถือสาเด็กเพื่อรักษามาดผู้ใหญ่ใจกว้าง
“แต่คุณนายผ่านการผ่าตัดมาสองชั่วโมงแล้ว ปกติก็สามารถปลุกได้แล้วนะครับ” แพทย์ประจำแผนกเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ
“คุณนายซูพักฟื้นที่ศูนย์ของผมมาห้าปีเต็ม คุณจะมารู้ดีไปกว่าพวกเราได้อย่างไร?” ชายชราสวนกลับทันควันจนแพทย์คนนั้นหน้าถอดสี “เคสนี้มีอาการพิเศษ เมื่อห้าปีก่อนเคยมีเลือดออกในสมอง หากปลุกเร็วเกินไปความดันในกะโหลกศีรษะจะสูงเกินพิกัด… บลา ๆ ๆ…”
เขายังคงร่ายยาววิเคราะห์อาการด้วยท่าทางไพล่หลังข้างหนึ่ง อีกข้างก็ชี้โน่นชี้นี่ราวกับเป็นผู้กุมชะตาชีวิตคนไข้ ซู่เป่าเบ้ปากใส่คนขี้โม้พลางเอนตัวไปกระซิบ
