บทที่ 216 คุณนายผู้เฒ่าซูเกิดเรื่อง!
ซูจื่อซีขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที แต่เพราะรู้สึกว่าการทำตัวอ่อนแอแบบนี้มันดูน่าเวทนาเกินไป เขาจึงรีบผลักซู่เป่าออกแก้เก้อ
ซูเหอเวิ่นนิ่งนึกตามจนนึกขึ้นได้ว่า ตอนเขายังเด็กมาก มีครั้งหนึ่งที่อาสะใภ้รองกับคุณย่าทะเลาะกันอย่างรุนแรง เป็นช่วงที่น้องสาวหานหานเพิ่งเกิดพอดี ซึ่งประจวบเหมาะกับช่วงที่คุณอาจิ่นอวี้หายตัวไป และคุณย่าก็ป่วยหนักจนเริ่มต้องนั่งรถเข็น
เขาจำได้เพียงว่าซูจื่อซีขังตัวเองอยู่ในห้องนานหลายวัน และล็อกประตูแน่นหนาไม่ยอมกินข้าว คุณย่าพยายามยกสำรับขึ้นไปส่งให้ถึงชั้นบน แต่ผลคืออาสะใภ้รองกลับตำหนิคุณย่าว่ากำลังตามใจซูจื่อซีจนเสียคน
เธอยังประกาศกร้าวว่าลูกของเธอ เธอจะสั่งสอนเอง แม่สามีไม่ควรเข้ามายุ่งเรื่องภายในครอบครัวลูกสะใภ้
ตั้งแต่นั้นมา คุณย่าก็ย้ายไปอยู่ที่สถานพักฟื้นและไม่กลับมาอีกเลย เดิมทีตั้งใจว่าพักฟื้นเสร็จจะกลับบ้าน แต่หลังจากนั้นท่านกลับเป็นอัมพาตนอนติดเตียงจนลุกขึ้นไม่ได้อีก
“ฉันจำได้ว่าเคยไปเคาะประตูเรียกนายนะ แต่นายไม่เปิด แถมยังไล่ฉันให้ไปพ้น ๆ อีก” ซูเหอเวิ่นพูดพลางขมวดคิ้ว
ตอนนั้นเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าซูจื่อซีตกจากชั้นสองจนบาดเจ็บ เพราะอาสะใภ้รองบอกทุกคนว่าเขาแค่เป็นหวัดและแกล้งออเซาะเผื่อแย่งความรักไปจากน้องหานหาน เธอสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าไปยุ่ง โดยอ้างเหตุผลว่าลูกชายต้องเลี้ยงอย่างเข้มงวด ส่วนลูกสาวต้องเลี้ยงอย่างตามใจ เด็
