กผู้ชายต้องฝึกให้ใจแข็ง แม่ใจอ่อนมักทำลูกเสียคน
ซูจื่อซีเบือนหน้าหนีด้วยความรำคาญ “ฉันจะเปิดทำไม? ถ้าห่วงกันจริงพวกนายคงงัดประตูเข้ามาแล้ว สรุปคือพวกนายก็ไม่ได้สนใจฉันอยู่ดี!”
ซูเหอเวิ่นถึงกับอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ถูก
ตอนนั้นอาห้าบอกเขาว่า ยังไงจื่อซีก็เป็นลูกแท้ ๆ อาสะใภ้รองไม่มีทางทอดทิ้งลูกตัวเองแน่ ซูเหอเวิ่นในตอนนั้นที่ถวิลหาความรักจากแม่จึงเชื่อ
ใครจะไปรู้ว่าความจริงมันกลับตาลปัตร…
“อย่างน้อยนายก็ยังมีแม่นะ พวกเรายังไม่มีเลย” เขาเม้มปากแน่นแล้วพูดเสียงแข็ง
ซูจื่อซีสวนกลับทันควัน “มีแบบนั้น… ฉันยอมไม่มีซะยังดีกว่า”
ซู่เป่าที่กำลังถือยาแดงทาแผลให้พี่ชายพลางปลอบใจ “พอแล้วค่ะ! ห้ามพูดแบบนี้อีกนะ! พี่จื่อซีคะ ถ้าพี่ยังไม่อยากให้อภัยก็ไม่เป็นไร รอจนกว่าพี่จะรู้สึกว่าทำใจได้แล้วค่อยว่ากัน ตกลงไหม?”
เสียงอ่อนหวานของซู่เป่าให้ความรู้สึกอบอุ่น เด็กน้อยพูดพร่ำปลอบโยนเลียนแบบสำนวนของคุณนายผู้เฒ่าซู “ความทุกข์ยากในอดีตก็เหมือนปีศาจร้ายตัวใหญ่ ตอนนี้ปีศาจถูกเอาชนะแล้ว ต่อไปทุกวันจะเป็นวันที่ดีค่ะ”
“พ่อเคยบอกว่า แม้แสงอาทิตย์เล็กน้อยแค่ไหน เราก็ต้องเรียนรู้ที่จะเก็บรวบรวมมันไว้นะ!”
ซู่เป่ามองโลกในแง่ดีพร้อมกับตั้งใจทาครีมให้พี่ชายด้วยความระมัดระวัง ซูจื่อซีนิ่งเงียบ ทำเพียงส่งเสียงในลำคอ แต่พอเหลือบไปเห็นกระจกเขาก็ถึงกับอึ้ง “นี่เธอทายาให้ฉันสภาพนี้เหรอ?”
ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้เปื้อนยาสีแดงไปท
