บทที่ 214 การเปลี่ยนแปลงของซูจื่อซี
ภาพในกระจกมองหลังทำเอาคนขับรถเถื่อนเย็นวาบไปถึงกระดูก เบาะหลังคือสามีภรรยาวัยกลางคนที่กำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตาแข็งค้าง ใบหน้าขาวซีดไร้ความรู้สึก ไม่มีแววความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่
ใช่… นี่มันหน้าของคนตายไปนานแล้วชัด ๆ!
เขานึกขึ้นได้ทันทีว่าจุดที่รับคนทั้งคู่ขึ้นมาคือถนนหวังหลิง ซึ่งเป็นที่ตั้งของตึกร้างอาถรรพ์ ที่นั่นไม่มีตลาดนัด ไม่มีบาร์ หรือสถานบันเทิงอะไรทั้งสิ้น!
เอี๊ยดดดด! เขากระแทกเบรกสุดแรงจนรถหยุดกึก
ลุงผีค่อย ๆ หมุนลูกตาอันแข็งทื่อมามอง “หยุดรถทำไม?”
คนขับรถเหงื่อท่วมตัว พูดตะกุกตะกัก “ไฟ… ไฟแดงครับ”
“ไฟแดงเหรอ? สี่แยกยังอยู่อีกตั้งไกลเลยนะ” ป้าผีขมวดคิ้ว เธอพึมพำเบา ๆ “เฮ้อ… สงสัยตายมานาน สายตาจะไม่ดีแล้วมั้ง…”
“ไหน… ให้ฉันช่วยดูหน่อยสิ” ลุงผีขยับเข้าไปใกล้ป้าผีอย่างเอาใจ วินาทีนั้นเอง ป้าผีก็ควักลูกตาของตัวเองออกมาส่งให้สามีดู!
คนขับรถเกือบสิ้นสติอยู่ตรงเบาะหน้า เขามองไม่เห็นภาพนั้นผ่านกระจกมองหลังโดยตรง แต่ในรถคันนี้เขาแอบติดตั้งกล้องวงจรปิดขนาดเล็ก ไว้เพื่อแอบถ่ายสาว ๆ ที่ใส่กระโปรงสั้นไปแชร์ในกลุ่มลับกับเพื่อนคนขับรถคนอื่น ๆ
ภาพในจอมือถือที่วางไว้ตรงคอนโซลแสดงชัดเจนว่า หญิงวัยกลางคนกำลังส่งลูกตาให้ชายข้าง ๆ เช็ดทำความสะอาดด้วยความระมัดระวัง ก่อนช่วยใส่กลับเข้าไปใหม่!
เขารู้สึกเหมือนถูกโยนลงไปในน้ำแข็ง เหงื่อกาฬไหลพรากไม่หยุด
“ไฟแดง
