นานขนาดนี้เลยเหรอ?” ป้าผียื่นคอขาวซีดเข้ามาถามข้างหู
“เอ่อ… รถ… รถผมเสียน่ะครับ!” เขาโพล่งออกไปเสียงสั่น
“งั้นไม่เป็นไร อีกนิดเดียวก็ถึงที่พักเถาฮวาแล้ว เราเดินไปเองก็ได้” ป้าผีเอ่ยอย่างใจดี ลุงผีพยักหน้าแล้วส่งธนบัตรห้าใบให้คนขับรถ
เมื่อทั้งคู่ลงจากรถไป คนขับรถเห็นชัดกับตาว่าเท้าของพวกเขาไม่ได้แตะพื้น แต่ลอยนิ่งไปในอากาศ… พอเขาก้มมองเงินในมือ มันกลับกลายเป็นเงินกงเต๊กสำหรับเผาให้คนตาย!
“แม่… แม่เจ้าโว้ยยย!”
หลังจากคืนนั้น คนขับรถคนนี้ก็ล้มป่วยหนัก เขาเลิกขับรถเถื่อน เผากล้องแอบถ่ายทิ้ง และออกจากกลุ่มแชร์คลิปลับทั้งหมด ทุกวันนี้เขาใช้ชีวิตอย่างหวาดผวาและสำนึกในบาปที่เคยทำ…
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ที่พักเถาฮวา
ก่อนจากไป ซู่เป่าแวะไปแท่นหินใหญ่ระหว่างตึก เธอขุดดินลงไปแล้ววางเหรียญทองแดงเหรียญหนึ่งไว้ตรงฐาน
“นั่นอะไรน่ะ?” ซูจื่อซีถามด้วยความสงสัย
“เหรียญปราบพลังอัปมงคลค่ะ ต่อไปที่นี่จะได้ไม่มีคนมาโดดตึกซ้ำ ๆ อีก”น้องสาวตอบ
เหรียญนี้เธอลงอาคมเองตามที่อาจารย์สอน แม้จะกำจัดผีร้ายไปหมดแล้ว แต่เธอก็อยากทำอะไรทิ้งไว้เพื่อให้วิญญาณคนตายที่นี่ไม่ต้องถูกจองจำ หรือถูกใครใช้เป็นทาสอีก
“แล้วไม่กลัวคนขุดไปเหรอ?” จื่อซียังสงสัยไม่เลิก
“ไม่มีทางหรอกค่ะ” ซู่เป่ายืนยันหนักแน่น
“ทำไมล่ะ?”
“หนูบอกว่าไม่มีทางก็ไม่มีทางไงคะ! พี่ชายไม่เข้าใจหรอก~” น้องสาวตบมือปัดฝุ่นบนกางเกง ลากกระเป๋าเดินทางด้วยพลังเต็มเปี่ยม “
