มือปอกเปลือกกุ้ง แล้ววางเนื้อกุ้งขาวอวบลงในชามของซู่เป่าอย่างตั้งใจ
“จะเป็นยังไง ก็งั้น ๆ แหละครับ!” จื่อซีตอบปู่ด้วยท่าทางยวนประสาทเหมือนเดิม “คุณปู่ว่าง ๆ ก็หัดออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้างสิครับ จะได้ไม่แก่เซ็ง!”
เขายังคงมีท่าทางน่าโดนตีไม่เปลี่ยน ปากก็ยังคงบ่นน้องสาวไม่หยุด “เพิ่งกินมาตั้งเยอะ ยังจะกินลงอีกเหรอ? ระวังจะอ้วนตายเข้าสักวันเถอะ”
ปากน่ะบ่นรำคาญราวกับไม่อยากทำ… แต่มือกลับไม่ซื่อสัตย์ซะเลย เพราะเขายังคงตั้งหน้าตั้งตาปอกกุ้งให้น้องสาวต่อไปไม่ยอมหยุดแม้แต่วินาทีเดียว!
