งเพียงพอที่พวกมันจะหอบศพหลบหนีไปได้
“พวกเราเริ่มภารกิจค้นหารอบ ๆ ไปแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอเลยครับ”
สารวัตรหยุดพูดพลางมองมาที่ผมด้วยสีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด
“ทางเราเชื่อว่าเหตุจูงใจของคนกลุ่มเหล่านั้นในการเก็บรักษาสภาพร่างเด็กผู้หญิงไม่ได้เป็นเรื่องทั่วไปแบบเกี่ยวกับพิธีกรรมของลัทธิอะไรทำนองนั้น จากการสืบสวนเบื้องต้นพบว่ามีความเป็นไปได้ที่ตัวเธออาจจะถูกนำไปใช้เป็นวัตถุดิบครับ”
“อ่ะ?”
วัตถุดิบ? สำหรับอะไร?
“คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจเรื่องพวกนี้หรอกครับ เพราะคุณดูเหมือนจะเป็นพลเมืองทั่วไป แต่ดูจากสถานการณ์ของคุณแล้ว ผมเกรงว่านี่อาจจะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่คุณจะได้เจอพวกมัน เพราะงั้น ผมเลยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องคุ้มกันคุณจนกลับไปถึงที่พัก และทางเราอาจจะต้องจัดให้คุณอยู่ในกระบวนการคุ้มครองพยานด้วยน่ะครับ”
“นั่น…”
ผมว่าก็โอเคกับเรื่องนั้นนะ แม้ว่ามันไม่น่าจะจำเป็นก็ตาม
ถึงอย่างนั้น ผมก็อยากรู้มาก ๆ ว่าเขาหมายถึงวัตถุดิบอะไร ความอยากรู้อยากเห็นมันแทบจะฆ่าผมให้ตาย แต่ผมก็พยายามหักห้ามใจเอาไว้
‘เดี๋ยวค่อยไปถามไคล์ทีหลังแล้วกัน’
หมอนั่นน่าจะรู้บ้างแหละ
แต่ที่สำคัญที่สุด…
“ผมต้องกลับให้ทันตีหนึ่ง ได้ไหมครับ?”
“ตีหนึ่งงั้นเหรอครับ?”
สารวัตรมองผมแปลก ๆ แต่ส
