แต่งกายด้วยเสื้อเบลเซอร์สีน้ำเงินเข้ม ประดับประดาด้วยเหรียญตราแวววาวหลายดวง บรรยากาศอันน่าเกรงขามแผ่ออกมารอบกาย
ผมมองไปที่แผ่นโลหะสีทองบนอกด้านขวาของเขา
ไมเคิลส์ (Micheals) ?
“ผมยุ่งอยู่กับการสืบสวนเลยไม่มีเวลาแนะนำตัวเองน่ะครับ”
นายตำรวจยื่นมือมาทางผม
“ผมสารวัตรไมเคิลส์ครับ”
สารวัตรเลยเหรอ? คิ้วข้างขวาของผมเลิกขึ้น งั้นเขาคงจะเป็นหัวหน้าปฏิบัติการในครั้งนี้สินะ
ผมจับมือเขาตอบ
“เซธครับ”
“….ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ เซธ”
“ด้วยความยินดีเช่นกันครับ”
สารวัตรมองดูรอบ ๆ ก่อนจะย้ายที่ไปด้านข้าง ผมติดตามเขาไป
“เอาล่ะ ที่ผมเรียกคุณแยกมาเพราะอยากจะคุยเกี่ยวกับสถานการณ์ในตอนนี้น่ะครับ ผมพอจะทราบเรื่องการสตรีมและได้เข้าไปดูมาแล้ว ผมเลยคิดว่าการถามคำถามคุณเยอะ ๆ ไปก็ไม่ช่วยอะไรและคงเป็นการเสียเวลาเปล่า สิ่งที่ผมทำได้เลยมีแค่แจ้งข้อมูลที่เราพบให้คุณทราบนะครับ”
“เข้าใจแล้วครับ”
ผมเริ่มชอบสารวัตรคนนี้แล้วสิ ตรงไปตรงมาดี
“อย่างแรกเลย ทางเราไม่พบร่างของเด็กผู้หญิงคนนั้น ตอนที่เราไปถึงห้องลับ เธอก็หายไปแล้วครับ”
“…โอ้”
พูดตามตรง ผมพอเดาได้ว่ามันจะเกิดอะไรทำนองนี้ขึ้นมาอยู่แล้วล่ะ
ช่วงเวลาระหว่างที่พวกสาวกลัทธิหนีเสียงไซเรนไปจนตอนที่ตำรวจตัวจริงมาถึง มันเป็นเวลาประมาณห้านาที ซึ่