่าอะไรอยู่ในถุงนั้น
‘ร่างของเพื่อนร่วมงานสองคนที่เจมี่พามาด้วย’
ผมสูดลมหายใจด้วยความหนาวเหน็บ
พวกเขา… ตายแล้วจริง ๆ ไม่ใช่สิ่งที่ผมจินตนาการไปเอง
มันคือเรื่องจริง
มันเตือนให้ผมนึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็เกือบตายแล้วเหมือนกัน
อีกทั้งมันยังทำให้ผมเริ่มตั้งคำถามกับระบบ ถ้าแบบนี้คือเควสต์ลำดับชั้นที่สอง แล้วเควสต์ลำดับชั้นที่สูงกว่านี้จะยากขนาดไหน?
แค่คิดก็อยากจะอาเจียนแล้ว
ผมแทบรอไม่ไหวเลยที่จะได้กลับห้องพักและนอนหลับสักหน่อย
อันที่จริง พอดูเวลาแล้วเห็นว่ามันเกือบจะเที่ยงคืน ผมก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง ถึงเวลาที่ต้องไปแล้ว ผมยังมีภาพวาดที่ต้องไปรับมืออยู่
‘หือ เดี๋ยวก่อนนะ…’
ความคิดหนึ่งพลันแวบเข้ามาขณะยืนขึ้น
ในเมื่อทำเควสต์นี้สำเร็จไปไม่มากก็น้อยแล้ว ผมยังต้องจ้องภาพวาดนั่นอยู่อีกเหรอ?
ตามหลักเหตุผลคือไม่ต้อง แต่ในขณะเดียวกันก็ยังไม่ได้รับการแจ้งเตือนว่าเควสต์เสร็จสิ้น ผมไม่แน่ใจว่าทำไม แต่เพื่อความปลอดภัยไว้ก่อน การกลับไปที่ห้องทำงานดูจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ผมกำลังจะทำอย่างนั้น แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง
“คุณจะไปแล้วเหรอครับ?”
ผมหันกลับไปพบกับชายร่างสูงคนหนึ่ง มีเคราสีน้ำตาลตัดแต่งอย่างเรียบร้อย นัยน์ตาสีเฮเซลของเขาเข้ากับสีผมโทนอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้หมวก เขา
