มคุณถึงมาหาหนู?”
คราวนี้เขาไม่กล้าโกหก “ข้าได้ยินข่าวเรื่องที่เธอจับผีร้ายไปหลายตัว… ผีตัวอื่นมักหนี แต่ข้าคิดว่าเธอต้องมีของวิเศษแน่ ๆ ข้ามีหยกดำที่ช่วยพรางพลังอาฆาตมานับร้อยปี เลยคิดจะมาแย่งชิงของวิเศษ…”
แต่เขาไม่รู้เลยว่า สิ่งที่ไปยุ่งด้วยไม่ใช่แค่หมอผีธรรมดา… หากแต่เป็นยมทูตตัวจริง
“เล่าจบแล้ว… จะฆ่าจะแกงก็เชิญ แต่อย่าทรมานกันอีกเลย” ผีเจ้าเล่ห์หลับตายอมรับชะตากรรม
ซู่เป่าเริ่มลำบากใจ เพราะกฎของด้ายแดงคือถ้าเขาไม่โจมตีเธอก่อน เชือกก็จะไม่ทำงาน เด็กน้อยบีบน้ำเต้าอาคมพึมพำ “นี่… จับผีเองไม่ได้เหรอ? ไร้ประโยชน์จริง ๆ รู้จักแต่กินอย่างเดียว”
‘น้ำเต้าอาคมถ้าพูดได้คงเถียงไปแล้ว!’
ซู่เป่าเก็บหยกดำไว้ก่อน แล้วหันไปสนใจ ซ่งเยว่ชิง ผีสาวที่กระโดดตึก “พี่สาวคะ… แล้วพี่ตายได้ยังไงเหรอ?” เด็กน้อยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ซูจื่อซีมองตามน้องสาวไปอย่างลุ้น ๆ ทว่าในตอนนั้นเอง… ผีเจ้าเล่ห์ที่ดูเหมือนยอมแพ้กลับดวงตาวาววับ! เขาแอบสังเกตว่าซู่เป่าดูเหมือนไม่ได้เก่งกาจขนาดนั้น ถ้าเขาไม่พุ่งไปชนเชือกแดงเอง
หึ… ยัยเด็กนี่อาจจะแค่มีของดีแต่ใช้ไม่เป็นก็ได้! ผีเจ้าเล่ห์เริ่มแอบออกแรงต่อต้านตาข่ายวิญญาณอย่างเงียบเชียบ รอจังหวะที่ซู่เป่าเผลอเพื่อหลบหนีไปให้ไกล!
ก่อนผีเจ้าเล่ห์จะหนีไป ยังหมายจะโจมตีซู่เป่าอีกครั้งด้วยวิธีที่คาดไม่ถึง!
ดวงตาของมันฉายแววเจ้าเล่ห์เพทุบาย มันจะโยนร่างของซ่งเยว่ชิงใส่ตัวซู่เป่าเพื่
