บทที่ 211 ชัยชนะเหนือมารในใจ
ซู่เป่าค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาหลินเฟิง ทุกย่างก้าวแฝงไปด้วยพลังกดดันที่มองไม่เห็น มุมปากของหลินเฟิงกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจในใจ ‘หึ… สุดท้ายแกก็แพ้ความใจอ่อนสินะ’
ทว่าในวินาทีต่อมา เขากลับถูกมือเล็ก ๆ ของซู่เป่าคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้า แล้วเหวี่ยงร่างของเขาลอยหวือไปกระแทกกับตาข่ายกักวิญญาณอย่างแรง!
โครม!!
แรงเหวี่ยงเพียงครั้งเดียวแต่ทรงพลังมหาศาลจนตาข่ายอาคมสั่นสะเทือนไปทั้งห้อง หลินเฟิงไม่เคยคิดเลยว่าซู่เป่าจะกล้าลงมือจริง ๆ! “แก… พ่อเป็นพ่อของแกนะ!” เขาคำรามด้วยความโกรธปนตกใจ
ซู่เป่าส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ “ไม่… คุณไม่ใช่พ่อของหนู พ่อของหนูชื่อ มู่กุยฟาน ไม่ใช่หลินเฟิง!” พูดจบเด็กน้อยก็คว้าตัวเขาขึ้นมาอีกครั้งแล้วทุ่มลงพื้นจนร่างวิญญาณแทบแตกสลาย
หลินเฟิงทนรับความเจ็บปวดไม่ไหว พุ่งเข้าใส่ซู่เป่าด้วยความแค้น แต่ซู่เป่ากลับเบี่ยงตัวหลบแล้วใช้ด้ายแดงบนข้อมือตวัดซัดกระเด็นออกไปอีกรอบ ตอนนี้เธอใช้ของวิเศษได้อย่างเชี่ยวชาญราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย!
ร่างของหลินเฟิงถูกซัดกระเด็นกลายเป็นเพียงเปลือกหนังที่หลุดลอกออก ปีศาจเจ้าเล่ห์ลื่นไหลออกจากร่างนั้นแล้วรีบหลบซ่อนตัวไปอีกครั้ง ทิ้งให้วิญญาณหลินเฟิงอ่อนแรงนอนคว่ำอยู่บนพื้น ปากยังพึมพำราวกับไม่ยอมรับ “ฉันเป็นพ่อแก… ความมั่งคั่งของตระกูลซูต้องเป็นของฉัน…”
สุดท้ายพลังอาฆาตของเขาก็สลายไปในอากาศ ซู่เป่าไม่ได้รวบรวมเขาไว
