บทที่ 210 ที่แท้…มารในใจของซู่เป่าอยู่ตรงนี้เอง
ผีร้ายในชุดราชวงศ์ชิงถูกซัดกระเด็นไป มันจ้องมองซู่เป่าด้วยสายตาเต็มไปด้วยความตกใจปะปนด้วยความระแวง เมื่อครู่มันคงประมาทไป ไม่นับว่าเป็นความพ่ายแพ้!
ดวงตาของมันฉายแววอำมหิต กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านไปทั่วห้อง มันแผดเสียงคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่ซู่เป่าอีกครั้ง ครั้งนี้มันทุ่มสุดตัว กะจะกลืนกินเด็กคนนี้ให้หายไปในคำเดียว!
ทว่า…แสงสีแดงวาบขึ้นอีกครั้ง ร่างของผีร้ายกระเด็นหวือไปกระแทกกับตาข่ายกักวิญญาณที่ซู่เป่าขึงไว้ ส่วนซู่เป่ายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ราวกับไม่ได้ขยับแม้แต่ปลายนิ้ว
“แก…!” ผีร้ายครางออกมาอย่างตระหนก เด็กคนนี้ไม่ใช่แค่เด็กธรรมดา แต่เป็นยอดฝีมือชัด ๆ!
“จะมาอีกไหมคะ?” ซู่เป่ากะพริบตาปริบแล้วถามซื่อ ๆ
ผีร้ายถึงกับน้ำท่วมปาก ‘ยัยเด็กนี่… ยังจะมาทำหน้าใสซื่อใส่ฉันอีก!’
“ถ้าคุณไม่มา… งั้นหนูไปหาเองนะ!” ซู่เป่ารู้ดีว่าปีศาจเจ้าเล่ห์ตัวนี้ซ่อนตัวอยู่ใต้เปลือกของวิญญาณตนอื่นหลายชั้น เธอจึงพุ่งเข้าไปคว้าขาของมันไว้แน่นแล้วออกแรงเหวี่ยงสุดกำลัง
“ตี! ตี! ตี!” เด็กน้อยจับผีร้ายสะบัดไปมาเหมือนสะบัดต้นหอม ฟาดร่างมันลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมันโกรธจัดโต้กลับ ซู่เป่ารีบปล่อยมือทันควันจนร่างมันดีดไปโดนตาข่ายกักวิญญาณซ้ำอีกรอบ
จี้ฉางซึ่งแอบดูอยู่ถึงกับอึ้ง ลูกศิษย์ของเขาเก่งขึ้นมาก!
แถมยังโชคดีสุด ๆ ที่ไม่โดนมันโต้กลับมาได้เลยสักครั้ง
จู่ ๆ เสียง ปู้!
