ก็ดังขึ้น เงาดำสายหนึ่งพุ่งออกจากร่างที่ซู่เป่าจับอยู่ ทิ้งไว้เพียงร่างของคุณลุงเจ้าของบ้านเดิม “โอ๊ย… ผมไม่ไหวแล้ว… วิญญาณร้ายตนนี้โหดเหี้ยมจริง ๆ… มันผ่าจากตรงกลาง แล้วเอาไปสวมไว้เหมือนเสื้อผ้า…” พูดจบวิญญาณคุณลุงก็สลายกลายเป็นควันถูกดูดเข้าสู่น้ำเต้าอาคมทันที
ซูจื่อซีที่แอบดูอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง ในหัวนึกถึงตัวละครเทพ ๆ ในเกมที่เคยเล่น แต่ตอนนี้ไม่มีใครเทียบได้กับซู่เป่าเลยสักคน
“น้องสาว…” จื่อซีค่อย ๆ เขยิบเข้าไปหา ความเกรงขามทำเอาเขาเปลี่ยนสรรพนามเรียกโดยไม่รู้ตัว
“พี่ชายอย่าเข้ามา ไปยืนตรงนั้นค่ะ!” ซู่เป่าหอบหายใจแรง ปีศาจเจ้าเล่ห์ได้ยินดังนั้นก็พุ่งเป้าไปจุดที่จื่อซียืนอยู่ทันที “โอ๊ย เวรแล้ว!” จื่อซีตัวแข็งทื่อ แต่ในวินาทีวิกฤต ซู่เป่าก็กระโดดเตะพี่ชายจนกระเด็นออกไปพ้นทาง
จื่อซีถูกเตะจนกลิ้งแต่กลับรู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล เขารีบแปะยันต์เหลืองปิดหน้าผากแล้วไปคุดคู้อยู่มุมห้องทันที
ปีศาจเจ้าเล่ห์เห็นท่าไม่ดีก็รีบซ่อนตัวหายตัวไปในอากาศ ซู่เป่าประหลาดใจ
หายไปได้ยังไง? หรือมีของวิเศษ?
ทันใดนั้น ประตูอีกบานที่ปิดสนิทก็เปิดออกช้า ๆ พร้อมเงาร่างหนึ่งที่เดินออกมา
“ซู่เป่า! มานี่!” เสียงต่ำเย็นชาดังขึ้น ร่างของซู่เป่าแข็งทื่อไปทั้งตัว… คนที่เดินออกมาคือ หลินเฟิง พ่อบุญธรรมของเธอ!
“พ่อ…” ซู่เป่าเรียกออกไปตามสัญชาตญาณก่อนรีบปิดปาก
หลินเฟิงหัวเราะหยัน “เดี๋ยวนี้เก่งแล้วนี่ เป็นถึงไข่ม
