ุกของตระกูลซู มีพ่อเป็นเทพสงคราม เลยไม่เห็นหัวพ่อคนนี้แล้วใช่ไหม?! แกมันนังเด็กเนรคุณ! พ่อเลี้ยงแกมาลำบากแค่ไหน แต่แกกลับให้ลุงของแกส่งพ่อเข้าคุก!”
“ถ้าไม่มีฉัน แกจะโตมาได้ถึงสามขวบเหรอ? ไหน… เก่งนักก็มาจับฉันสิ!” เขาเดินเข้าหาซู่เป่าทีละก้าว
ซู่เป่าถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ ความทรงจำอันโหดร้ายพรั่งพรูเข้ามา…
วันที่เธออยากให้พ่อกอดแต่กลับถูกผลักไส
วันที่เธอเด็ดดอกไม้ไปให้แต่ถูกโยนทิ้งถังขยะ
และวันที่ถูกสั่งให้คุกเข่ากลางหิมะจนเกือบตาย…
จี้ฉางเห็นภาพนั้นแล้วใจหายวูบ ที่แท้…มารในใจของซู่เป่าก็คือเรื่องนี้เอง
แม้ตอนนี้เธอจะมีความสุขกับตระกูลซู แต่บาดแผลที่ถูกทารุณกรรมในวัยที่ต้องการความรัก มันยังคงเป็นเงาที่ตามหลอกหลอน ปีศาจเจ้าเล่ห์ตนนี้มันฉลาดนัก! มันไปลากวิญญาณของหลินเฟิงมาเป็น เสื้อผ้า สวมใส่ เพราะรู้ว่านี่คือจุดอ่อนเดียวของเด็กน้อย
หลินเฟิงชี้หน้าด่าด้วยความแค้น “เพราะแก! ฉันถึงต้องตกที่นั่งลำบากแบบนี้! ใช่… ฉันเคยตีแก แต่พ่อที่ไหนไม่เคยตีลูกบ้าง? ถึงฉันจะเลวแค่ไหน ฉันก็คือผู้มีพระคุณที่เลี้ยงแกมา!”
วิญญาณของหลินเฟิงยังไม่สลายไปหมดสิ้นแผดเสียงโหยหวน เขาตายอย่างทรมาน และความแค้นทั้งหมดนั้น ถูกปลุกปั่นด้วยฝีมือของปีศาจเจ้าเล่ห์ที่สวมร่างเขาอยู่!
นี่มันเรียกว่าอะไรกัน?
นี่แหละคือสิ่งที่เรียกว่า ‘บดกระดูกโปรยเถ้า’ ของจริง!
หลังจากร่างถูกทำลาย และเถ้ากระดูกถูกโปรยทิ้ง หลินเฟิงก็สิ้นวาสนา
