จะมีชาติหน้า เขาไม่สามารถไปเกิดใหม่ได้อีกต่อไป ทำได้เพียงรอวันสลายไปตามกาลเวลาในท้องฟ้าบนผืนดินจนไม่เหลือร่องรอย
เขาน่าสงสารขนาดนี้ แต่ซู่เป่ากลับเสวยสุขในตระกูลซู มันจะยุติธรรมได้อย่างไร?!
ซู่เป่าเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอส่ายหน้าช้า ๆ แล้วพูดเสียงสั่น “ไม่… ไม่ใช่ซู่เป่า… ซู่เป่าไม่ได้ทำนะ!”
เธอกลั้นใจรวบรวมความกล้า มองสบตาหลินเฟิงซึ่งหน้า “เป็นเพราะคุณทำกรรมชั่วไว้มากเกินไป ผลกรรมถึงได้ตามสนองต่างหาก ไม่เคยมีคำพูดที่ไหนบอกว่าพ่อต้องตีลูก… คุณนั่นแหละที่โกหกซู่เป่ามาตลอด!”
หลินเฟิงชะงักไปอึดใจ ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธจัด “นังเด็กนี่! ยังกล้ามาปากดีเถียงฉันอีกเหรอ!”
เขายังคงทำนิสัยเดิมเหมือนตอนมีชีวิต คือไม่พูดพร่ำทำเพลงแต่คว้าสิ่งของใกล้มือขว้างใส่ซู่เป่าอย่างรุนแรง แต่ซู่เป่าในวันนี้ไม่ใช่เด็กน้อยที่ยอมยืนตัวสั่นรับแรงกระแทกเหมือนเมื่อก่อน
เธอเบี่ยงตัวหลบได้ทัน แววตาฉายชัดถึงความแน่วแน่… เธอไม่ใช่เด็กที่ยอมให้เขาทารุณโดยไม่กล้าต่อสู้อีกต่อไปแล้ว
หลินเฟิงเห็นซู่เป่าแข็งข้อก็ยิ่งคลั่ง “ฉันจะกินแกทั้งเป็น!” เขาคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่ทันที
จี้ฉางที่ลอบมองอยู่ถึงกับเหงื่อตกด้วยความกังวล เขาไม่แน่ใจว่าซู่เป่าจะตัดใจจัดการกับหลินเฟิงได้หรือไม่ นี่คือโจทย์ยากที่สุด หลินเฟิงพูดถูกอยู่อย่างหนึ่ง… ถึงเขาจะเลวแค่ไหน เขาก็มีบุญคุณที่เลี้ยงดูเธอมาจนถึงสามขวบ ในใจของเด็กคนหนึ่ง เธอจะมองพ่
