อแบบนี้อย่างไรกันแน่?
จี้ฉางไม่ต้องรอนานเขาก็ได้คำตอบ เมื่อหลินเฟิงพุ่งเข้ามาในระยะหวังผล ซู่เป่าก็ยกมือขึ้นทันที!
วูบ!
ด้ายสีแดงบนข้อมือเล็ก ๆ ปล่อยแสงสีแดงเจิดจ้า ยิงตรงเข้าใส่ร่างของหลินเฟิงจนกระเด็นหวือไปกระแทกกับตาข่ายกักวิญญาณที่เธอขึงไว้รอบห้อง ในห้องนี้ไม่มีผีตนไหนหนีไปได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของซู่เป่าเพียงคนเดียว
หลินเฟิงกระอักเลือดที่เกิดจากพลังอาฆาตออกมาดูน่าเวทนา ซู่เป่าทำเพียงยืนนิ่งมองเขา
จู่ ๆ หลินเฟิงก็เปลี่ยนท่าที เขาหัวเราะออกมาอย่างเศร้าสลด “ฮึ ๆ… ซู่เป่าโตขึ้นแล้วจริง ๆ สินะ… กล้าลงมือกับพ่อแล้ว… รู้ไหมตอนลูกเกิดมา พ่อเคยรักลูกมากนะ ลูกเคยเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อ…”
“ช่างเถอะ ไม่พูดแล้ว… ฆ่าพ่อซะสิ ฆ่าพ่อแล้วลูกจะมีความสุขใช่ไหม?”
“ได้ตายด้วยน้ำมือของซู่เป่า… พ่อก็พอใจแล้ว” หลินเฟิงทำหน้าเหมือนคนปล่อยวางทุกอย่างบนโลกแล้วหลับตาลงนิ่ง ๆ
เขามั่นใจเหลือเกิน… คนอื่นอาจไม่รู้จักซู่เป่า แต่เขารู้จักเด็กคนนี้ดีกว่าใครไม่ใช่หรือ? ตั้งแต่จำความได้ สิ่งที่เจ้าตัวเล็กคนนี้ปรารถนามากที่สุด คือการได้รับความรักจากพ่อ
เธอไม่มีทางลงมือฆ่าเขาได้อย่างแน่นอน!
