ฉันจะไม่มีวัน…” ขันทีเฒ่าบิดตัวอย่างอึดอัดพร้อมกับเชิดหน้า
“ฮ่า!” ซู่เป่าไม่รอให้พูดจบ เด็กน้อยยื่นข้อมือเข้าหาทันควัน ผีเจ้าเล่ห์ตกใจเบือนหน้าหนีตามสัญชาตญาณ แต่กลับกลายเป็นว่าแก้มของเขาไปปะทะเข้ากับด้ายแดงบนข้อมือซู่เป่าพอดีจนหน้าบวมฉึ่ง!
เขากัดฟันกรอด “ฉันไม่มีวัน..!”
ซู่เป่าจดจ้องหาจังหวะ พอเห็นเขาท่ามาก เธอก็กดหัวเขามุดเข้าไปกระแทกกับตาข่ายด้ายแดงอย่างแรง! จนเกิดแสงสีแดงวาบขึ้นสะเทือนไปทั้งตัว ขันทีเฒ่าโดนพลังอาคมเล่นงานจนผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างสั่นกระตุกจนชาไปถึงดวงจิต
ไอ้เรื่องแบบนี้… ก็ทำได้ด้วยเหรอวะ?!
“บอกแล้ว! ฉันบอกแล้ว!!” ขันทีเฒ่าตะโกนสุดอั้นพลางกระอักเลือดวิญญาณออกมาด้วยความช้ำใจ ถ้ารู้ว่าจะโดนทรมานแบบไร้มาตรการแบบนี้ จะขัดขืนไปให้เสียเวลาทำไมกัน!
“ฉันเกิดในปี 1844… พ่อแม่ให้กำเนิดมาแต่ไม่เคยเลี้ยงดู ฉันต้องอดมื้อกินมื้อเพื่อความอยู่รอด สุดท้ายเลยต้องตัดของตัวเองเพื่อเข้าวังเป็นขันที…”
“ตัดของตัวเอง? ตัดยังไงคะ?” ซู่เป่าขมวดคิ้วสงสัย
เด็กน้อยวันสี่ขวบทำหน้างงงวยสุดขีด ‘ตัด’ ที่ว่านี่คือตัดเสื้อผ้าหรือตัดอะไรกันนะ?
ผีเจ้าชู้เห็นดังนั้นก็รีบกระแอมไอเบา ๆ พร้อมโบกมือห้าม “ซู่เป่า… เรื่องนี้เด็กไม่ควรถามนะจ๊ะ…”
