บทที่ 209 พบตัวผีเจ้าเล่ห์
ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นเกือบเบียดชิดกับซูจื่อซีในระยะหายใจรดกัน! จื่อซีเบิกตากว้างพร้อมกับร่างกายแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกปลายนิ้ว…
ผีผู้หญิงตรงหน้าสวมชุดเจ้าสาวโบราณสีแดง แต่สิ่งที่ดูขัดตาคือเธอไม่ได้สวมรองเท้าส้นสูงสีแดงคู่นั้น แต่กลับสวมรองเท้าแตะสีชมพูที่ดูมอซอ…
โชคดีที่หญิงสาวมองไม่เห็นเขา เธอลุกขึ้นด้วยท่าทางสั่นเทาและใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่กลับถูกผีรองเท้าแดงบนเตียง เหยียบเท้าเอาไว้ด้วยท่าทางคุกคาม
“ข้าหิวแล้ว! รีบไปหาอะไรมาให้ข้ากินเดี๋ยวนี้!” เสียงแหบแหลมสั่งการ “ข้าจะอาบน้ำ เตรียมน้ำให้ด้วย!”
เด็กสาวรองเท้าแตะสีชมพูรีบตะลีตะลานจะไปห้องครัว แต่ก็ถูกตะคอกไล่หลัง “บอกให้ไปเตรียมน้ำไม่ใช่หรือไง?!” พอเธอจะหันไปห้องน้ำ ก็ถูกไล่กลับมาอีก “บอกให้ทำอาหาร ไม่ได้ยินหรือไง!”
ซูจื่อซีแอบดูจนริ่มได้สติ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ
‘นี่มันไม่ใช่แค่การหาเรื่องแล้ว แต่มันคือการรังแกคนอื่นชัด ๆ!’
ผีสาวรองเท้าสีชมพูกรีดร้องอย่างเวทนา ทันใดนั้นเธอเหลือบไปเห็นไข่แดงสองฟองบนโต๊ะกลาง จึงรีบคลานไปหยิบมาส่งให้ผีอีกตน ผีนั่นด่าพึมพำด้วยความหยาบคายก่อนยอมสงบปากสงบคำในที่สุด
“ซู่เป่า…” จื่อซีหันไปกระซิบถาม “เธอไปเอาไข่นั่นมาจากไหนน่ะ?” “แล้วพวกเขากินไข่จริง ๆ ได้ด้วยเหรอ?”
“หนูเตรียมไว้ให้ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วไงคะ…” ซู่เป่าตอบพลางจัดยันต์บนหน้าผากตัวเอง
